وب نوشته های یک وطن فروش ناسیونالیست

از این پس می خواهم هر هفته پنجشنبه های وبلاگی را با درج اشعاری زیبا با مضامین گوناگون بیارایم. در زمینه شعر و شاعری به غایت بی استعداد هستم ولی زبان شعر را با هر آهنگ و مضمونی شیوا ترین و زیبا ترین و بی پیرایه ترین بیان شاخه ای از حقیقت محض می دانم و بدان به صدتاکید دلبسته ام. از این پس پنجشنبه های وبلاگی را به درج اشعار مختلف با مضامین و آمبیانس های متفاوت معنایی اختصاص می دهم. و دنیای هزار رنگ سیاست را برای یک روز هم که شده به حال نزار خود وا می گذارم.

نقدی بر گفته های مرتضی سیمیاری عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم

دو روز پیش جناب آقای مرتضی سیمیاری عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت طی مصاحبه ای با تلویزیون صدای آمریکا در تحلیل شرایط امروز و رویکرد جنبش دانشجویی مطالبی را بیان فرمود که بی شک زنگ های خطر را نسبت به محقق شدن آرزوی تئورسین های امنیتی حاکمیت در واداشتن جنبش دانشجویی و گروه های موثری مانند تحکیم به عقب نشینی تدریجی از مسیر آرمان پویی ذاتی خود به صدا در می آورد. ایشان در پاسخ به سئوال مجری برنامه پیرامون ویژگی ها و تفکر غالب جنبش دانشجویی می فرمایند: گفتمان جنبش دانشجویی گفتمان تعامل با همه فعالین و تشکل های دانشجویی از قبیل چپ و اسلامی و گرو ههای دیگر است. ما درصدد تعامل با دیگر گرو هها برای رسیدن به اهداف عالیه جنبش دانشجویی در ایران هستیم. در جایی دیگر ایشان می فرمایند حرکت ما از قالب گفتمان همه چیز را می خواهیم همین الان هم می خواهیم به گفتمان همفکری و تعامل با همه دیدگاه ها و گرو ههای دانشگاهیست. هر چند احمد باطبی عزیز به عنوان دیگر شرکت کننده این برنامه جواب موثر و محکمی به ایشان داد بنده بر خود می بینم که به شکل تفصیلی به نقد نظریات مرتضی سیمیاری که قطعا نماینده حقیقی دفتر تحکیم نیست بپردازم. 1- نوع پردازش و تحلیل ایشان پیرامون نقش و سیر حرکتی جنبش دانشجویی مخاطب را به اشتباه می اندازد که مثل اینکه سیمیاری عزیز در مورد یک حزب و مرام سیاسی صحبت می کند و نه جنبش دانشجویی. در حقیقت گفتمانی که سیمیاری از آن به عنوان گفتمان غالب و البته جدید جنبش دانشجویی سخن می راند خالی از هر نوع آرمان خواهی و رادیکالیزم که خصیصه ذاتی دانشجو و جریان های دانشگاهیست می باشد. از آقای سیمیاری می پرسم آیا همین رادیکالیزم و فوریت طلبی دانشجوی آرمان خواه ایرانی نبود که 18 تیر را بوجود آورد؟ آیا همین رادیکالیزم نبود که جریان های چپ و راست درون و بیرون حاکمیت را با نقش موثر و گفتمان پیشرو دانشجوی ایرانی آشنا کرد؟ که اگر نبود پس دلیل ترس واهمه عینی حاکمیت و نهادهای وابسته قدرت از دانشگاه و دانشجوی ایرانی چیست؟ آیا این تفکر جنابعالی که می فرمایید حرکت جنبش از من این را می خواهم همین الان هم می خواهم به تعامل و تعایش فکری با دیگر تفکرات به قول شما اسلامی و غیر اسلامی پذیرفتن نقش کلونیهای قدرت ساخته ای از قبیل بسیج دانشجویی و جامعه اسلامی و انجمن اسلامی مستقل که گردان های عملیاتی حاکمیت در جهت سر کوب دانشجو آزادی خواه و آرمان پژوه ایرانی هستند نخواهد بود؟ آیا این توهم شما که رادیکالیزم را از گفتمان و مسیر پویش جنبش دانشجویی حذف می کنید جنبش دانشجویی و نقش و جایگاه والا و موثر آنرا از مفهوم یک جنبش سیاسی و اجتماعی و یک تفکر پیشرو تهی نکرده و آنرا به مرتبه یک حزب و تفکر خاص سیاسی که هر از چند گاه در همان راستایی که شما برایش ترسیم کردید امکان دارد تن به معاضدت و همراهی با هر اندیشه ای حتی اگر آن اندیشه معطوف و منشعب از نهاد قدرت بود بدهد تقلیل نمی دهد؟ آیا این راهبرد شما که متاسفانه به نمایندگی از دفتر تحکیم که خواستگاه باطبی ها و افشاری ها و مومنی هاست تئوری پردازان نهادهای امنیتی حاکمیت را به موفقیت در سرکوب و منحرف ساختن هویت پویشگر و پرسشگر و البته رادیکال دانشجوی آرمان پژوه ایرانی امیدوار نخواهد ساخت. آیا این گفته های به زعم من نسنجیده و ناآگاهانه شما که از کم تجربگی مفرط و عدم مطالعه مختصات رفتاری جنبش دانشجویی قبل و بعد از انقلاب حکایت دارد دهن کجی ناآگاهانه جنابعالی به دوستانتمان در اوین و دیگر سیاهچاله های حاکمیت نیست؟ هیچ از خود می پرسید که اگر همین رادیکالیزم که شما نافی آن هستید در بطن ماهیت جنبش نبود پس از برای چه هدفی اکبر محمدی ها دیگر در بین ما نیستند و افشاری ها و مومنی ها و عطری ها متحمل بیشترین هزینه های معنوی و مادی شدند و چرا طبرزدی ها و باطبی ها و بسیارانی دیگر بهترین و نوستالوژیک ترین دقایق و ثانیه های حیاط پربارشان را در محبس های حاکمیت جمهوری اسلامی سپری کردند؟ متاسفانه چنین گفته هایی را می توان محصول عدم شناخت آسیب شناسانه شما از نقش و جایگاه جنبش دانشجویی و همچنین معنی و مفهم مولفه هایی همچون رادیکالیزم که برای آشنایی شما باید بگویم صرفا مترادف با آن تلقی که شما دارید نیست دانست. اینجانب به عنوان برادر کوچک شما چند خواهش از جنابعالی دارم. نخست آنکه حوزه و گستره مطالعاتی و علمی خود را پیرامون جنبش دانشجوی ایران و باز شناسی خواستگاه فکری آن گسترده تر نمایید ثانیا نقش جنبش را صرفا مترادف با یک حزب کمی منتقد سیاسی تقلیل نبخشید سوم آنکه چنین سخنانی را به نمایندگی از دفتر تحکیم بیان نکنید که مضراتش بیش از آنکه به شما رسد به کلیت دفتر تحکیم به عنوان یک تشکل پیشرو وارد خواهد آمد. به یاد داشته باشید در شرایط حساس کنونی کشور جنبش دانشجویی بیش از آنکه در مسیر انتقاد به حاکمیت حرکت کند باید در مسیر مبارزه با حاکمیت جمهوری اسلامی که نماینده تام و تمام یک اندیشه توتالیتر بنیادگرا با ویژگی آشکار ضد مردمی و ضد میهنی است گام بردارد. با آرزوی روزهای آفتابی برای میهن سرمازده مان.

دانشجو حاکمیت و تخت خواب مازمازل

http://mojtaba-razmi.persiangig.com/image/weblog/16Azar.jpg

محمدرضا شکوهی فرد
mrshokouhifard@gmail.com

دیروز بوعلی همدان امروز دانشگاه تهران و امیر کبیر و علامه و خواجه نصیر و شیراز و سنندج و زنجان و کرمانشاه و چمران اهواز رویدادهایی به خود دید که نوید روزهای روشنی را نه تنها برای آینده جنبش دانشجویی بلکه از برای فرداهای مرز پر گهر ترسیم کرد. از چندی پیش بسیج دانشجویی و جامعه اسلامی و انجمن اسلامی مستقل و دیگر گزمه های نهاد فاسد قدرت که همه سر در آخور آلوده دفتر رهبری و وزارت فخیمه اطلاعات و نهاد های موازی در سپاه پاسداران و بسیج دارند و بی شک در کورس مجیز گویی و تملق و آلودگی همه ساله کاسب مدال های رنگارنگ سران حاکمیت فریب و دروغ فقیه بزرگ و مرجع عالی قدر حجت الاسلام و المسلمین علی خامنه ای هستند و طالع نحسشان گواه ابدیت این نقش فضاخت بارشان است با همکاری والدین امنیتی شان در صدد به زعم پلیدخویش مصادره کردن روز بیداری دانشگاه و دانشگاهیان به نفع کاسه لیسان معبد شیطانی ولی فقیه بودند. دیروز در بوعلی همدان و امروز در پلی تکنیک و علامه و دانشگاه تهران و سنندج و کرمانشاه و شیراز و زنجان و چمران اهواز اما به همت و اراده بلند و میمون فرزندان راستین وطن و مریدان حقیقی آزادی و عدالت و مدنیت آنچه دیدیم بی آبرویی مطلق حاکمیت بود و بس. درود بر عربشاهی عزیز که از فرزاد کمانگر یاد کرد. درود بر بهاره هدایت که از نحسی وجود سلطان گفت و درود بر بچه های انجمن های اسلامی و درود بر دانشجویان سوسیالیست و درود یر بچه های دانشگاه آزاد که همه با هم می کوشند و از برای تحقق یک آرمان. یک حقیقت و یک صدا. آزادی و استقلال و پیشرفت میهن و در این راه از هیچ جریانی و هیچ فرد و سازمان و گروهی و البته هیچ سیستم فکری مستبدی کوچکترین هراسی نداشتند و ندارند و نخواهند داشت. درود درود درود درود درود. بعید است گوش ها و چشمان مقتدا و مولای مسلمین جهان خیالی ابلهان حجت الاسلام خامنه ای و دیگر سران این حاکمیت فاسد که دیرسالی به کری و کوری عادت کرده از وقایع این روز درسی بیاموزند زیرا که مازمازلشان این قدرت مطلق فاسد فساد پرور مجلسی باشکوه در تخت خوابش برای این تشنگان سیاهی و زشتی فراهم دیده است می بیند و خواهد دید. اما مهم نیست او و همپالگیهای بد مستش از این خروش بزرگ درسی بیآموزند مهم آنست که ما این درس را بدانان بیاموزیم.

ذیل این مطلب متن مصاحبه تحسی برانگیز بهاره هدایت را در خطاب قراردادن سلطان بیابان آذربایجان رهبر مسلمین هیچکجا می گذارم باشد که پند گیرند این ابلهان بی شرم

«می خواهیم به سیاست های استبدادی حاکمیت اعتراض کنیم»

بسیاری از دانشجویان اعلام کرده اند که به جای شانزدهم آذر، مراسم روز دانشجو را با یک روز تاخیر و در هفدهم آذر برگزار می کنند.

بهاره هدایت مدیر روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت در این مورد با رادیو فردا گفت و گو کرده است.

وی به این سوال رادیو فردا که چرا برخی از دانشجویان تصمیم گرفته اند با یک روز تاخیر مراسم روز دانشجو برگزار می کنند، می گوید:

«یک سری جریان هایی که مؤید جریان حاکم هستند و اتفاقات فعلی را تأیید می کنند، اینها، قطعا” مورد حمایت کادر دانشگاه قرار می گیرند و اجازه دارند که هرنوع مراسمی را برگزار کنند، چه در روز دانشجو و چه در هفته ای که جریان دارد و مراسم های مختلفی برگزار می شود.»

وی می افزاید: « جریان های منتقد دانشجویی، در طیف های مختلف، یا اصلا” اجازۀ برگزاری مراسم را به طور رسمی دریافت نمی کنند و تجمعات و مراسم آنها به طور غیر رسمی و با تحمل فشارها و هزینه های جانبی خواهد بود، از قبیل احضار به کمیتۀ انضباطی، که احتمال آن داده می شود، و صدور احکام مختلف در مورد محرومیت از تحصیل، یا اینکه اگر هم مجوز دریافت می کنند، روز برگزاری مراسم، مجوزاز طرف دانشگاه لغو می شود، به طور کلی تحت فشار و تضییع حق، اینها می توانند مراسمی را بطور محدود برگزار کنند. به طور رسمی، اغلب همان جریان های مؤید حاکمیت و سیستم فعلی، می توانند برگزاری مراسم داشته باشند.»

رادیو فردا: آیا احتمال می دهید که برخوردی از سوی نیروهای انتظامی، با تشکل شما روز هفدهم آذر، بشود؟

بهاره هدایت: با توجه به اینکه، فردا بطور مشخص و رسمی، مراسمی در دانشگاه علم و صنعت برگزار می شود، ما فکر می کنیم که، جو امنیتی برعلیه تجمع ما و یا اگر احیانا” تجمع مستقل دیگری، قرار است در دانشگاه های مختلف صورت گیرد، جو امنیتی را حساس تر می کند و احتمال می رود که با برخورد مواجه شویم، ولی تمام تلاش خود را می کنیم که اولا” بتوانیم وارد دانشگاه شویم و تجمع هرچه باشکوه تری، با کمک و همیاری سایر دانشجویان از سراسر دانشگاه های تهران، ظهر روز یکشنبه، برگزار کنیم.

خانم هدایت، قرار است که شانزدهم آذر، رهبر جمهوری اسلامی در جمع دانشجویان دانشگاه علم و صنعت حاضر شوند، که به مناسبت روز دانشجو برگزار می شود. نظر شما در این باره چیست؟

شما می دانید که، خواستگاه اصلی برگزاری روز دانشجو بر می گردد، به سال سی و دو، و کشته شدن سه دانشجویی که در اعتراض به سیاست های حاکمیت در آن زمان بود. عامل همۀ بدبختی ها و عقب ماندگی های ما، قطعا” پشت سر سیاست هایی حاصل شده، که از طرف سلطان اجرا می شود. نادیده گرفتن این وضعیت هم کاملا” غیر منطقی است. اگر پادشاه ایران، زمانی چنین کاری می کرد، قطعا” اعتراض خود را، در چنین چهارچوبی مطرح می کردیم.

در حال حاضر، نمی دانم آیا می شود واقعا” تحلیل متفاوتی داشت یا نه، ولیکن چیزی که هست، این است که روز دانشجو، متعلق به دانشجویان معتقد است، اگر در بدو این روز، به واسطۀ اعتراض به سیاست های استبدادی و استعماری پادشاه ایران، چنین اتفاقی رخ داده و هنوز هم در تاریخ ماندگار است، الان هم ما می خواهیم به سیاست های استبدادی و استعماری حاکمیت اعتراض کنیم.

اگر کسانی که روز شنبه در دانشگاه علم و صنعت حاضر می شوند، چشمان خود را روی تاراج منابع ملی ما، روی استبداد حاکم می بندند، نمی دانم پس اصلا” برچه مبنایی آنجا گرد هم می آیند. مگر جز این است که استعمار اگر آن روز آمریکا بوده، الان روسیه و چین است، مگر جز این است که قراردادهای کلان نفتی و گازی با این کشورها داریم می بندیم، برای اینکه سیستم حاکمیت را بتوانند حفظ کنند و به صورتی که منافع مادی کشور لحاظ نمی شود و اگر سیاست های حاکم، در خفه کردن صدای مخالفین، استبداد نیست، پس استبداد را چگونه تعریف می کنند؟

که برای جشن گرفتن روز دانشجو، به چنین گرد همآیی متوسل می شوند. همین اندازه که حاکمیت، برای قلب ماهیت روز دانشجو، تصمیم گرفته که متوسل به یک چنین خیمه شب بازی شود، این نشان می دهد، که اعتراضات روز دانشجو، از طرف دانشجویان معتقد، برای آنها خیلی سنگین تمام می شود و تحمل شنیدن این صدای مخالف را ندارند. خوشبختانه، دانشجویان توانستند در سال ها برگزاری، اعتراضات و بخشی از هدفی را که می خواستند به دست آورند و صدای خود را به گوش حاکمین مستبد برسانند.

الهه روانشاد

رادیو فردا

عکسها : زهره صدری

من نمی یدانم منظور سید خندان از این عشوه گریهای انتخاباتی چیست. نمی دانم مقصودش از به قول نیما دهقانی این پیچوندن ها چیست. آخر یکی نیست بپرسد در این آشفته بازار سیاسی و اجتماعی و اقتصادی که کشور ببیشتر به یک انسان مقتدر با شناسنامه مشخص مبارزاتی نیازمند است رئیس جمهوری که 8 سال فقط دقایق و ساعت ها را با وعده و عید های پوچ و بی ثمر و چشم پوشی بر توحش حاکمیت نسبت به مخالفان به هدر داده چه نیازی در حضور دوباره خود در تئاتر خیابانی و مسجدی و حسینیه ای انتخابات جمهوری اسلامی به نویسندگی حجت الاسلام خامنه ای و کارگردانی صادق خان محصولی می بیند. یک روز در مراسم سینما گران. یک روز در نمایشگاه عکس رضا کیانیان. یک روز عکس گرفتن کنار لیلا حاتمی و علی مصفا. روز دیگر در مراسم عروسی فلان .................... آخر اگر هم می خواهی بیایی یکدفعه اعلام کن. این همه مضحکه کردن ملت چرا. یک روز آقای ایکس می گوید میآید. یک روز ایگرگ می گوید نمی آید . آن یکی می گوید اگر او نیاید میرحسین می آید. ناگهان عارف از آن طرف خیابان دست بلند می کند که مگر من بوقم. روزی دیگر سید گلایه می کند که شرایط مهیا نیست. روز دیگر می گوید شرط دارم. آخر اگر قرار هم باشد کسی جهت سنجش افکار جامعه هم تا این حد تانی و تامل کند باید مثل عبدالله نوری باشد که بیش از آنکه ملت و اطرافیان خود را مچل کند به مطالعه اوضاع و اعلام علنی شروط خود می پردازد.سید را دوست دارم. هنوز هم چهره اش برایم یادآور خاطرات تلخ و شیرین بسیاریست. او صادق است و پاک. اما مشکل اینجاست که اینکاره نیست. همین.

فردا شانزده آذر ماه مراسم گرامیداشت روز دانشجو بمانند سالهای گذشته از سوی گروه های مختلف دانشگاهی هر یک به نوعی برگزار می شود که بی شک نقش انجمن های اسلامی و گرو ههایی مانند دانشجویان سوسیالیست به عنوان گرایش های باسابقه و شناسنامه دار مبارزاتی پررنگ تر خواهد بود. آنچه توجهی افزونتر را نسبت به برگزاری مراسم در سالهای گذشته از نظر کمی و کیفی می طلبد بی تردید شرایط بحرانی است که از منظرهای گوناگون کشور با آن مواجه بوده میباشد و خواهدب ود. شرایط بد اقتصادی که بی شک فقط بخش کوچکی از آن به سیاست های غیر علمی دولت محمود احمدی نژاد مرتبط است و بخش اعظم آن به اعمال سیاست های تقابلی و غیر مسئولانه حاکمیت در طول سه دهه گذشته بر می گردد. موج روزافزون و گسترده فشار های سیاسی و اجتماعی و تعمیم عینی ایزوالاسیون به همه ابعاد زیستی جامعه ایرانی. انچه اما زمینه ظهور و بروز یک اعتراض به مراتب گسترده تر و عیان تر را امسال در سالروز شهادت سه آذر اهورایی بیش از سالهای گذشته می سازد سنت شکنی منافقانه شخص حجت الاسلام علی خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی در تصمیم برای حضور و ایراد اراجیف کلاسیکش در قالب سخنرانی در دانشگاه علم و صنعت است. از همین روی می توان فردا را روزی حساس و صد البته تعیین کننده برای دانشجویان و اصحاب دانشگاه در جهت آشکار سازی و شکستن برخی تابوهای شیشه ای به حساب آورد. فردا می تواند روز بی آبرویی نظام باشد اگر بخواهیم. از همین رو ما دانشگاهیان فارغ از هر رنگ و مارک ایدئولوژیک وظیفه داریم فردا نه پلی تکنیک نه علامه نه خواجه نصیر بلکه علم و صنعت را به مکامی برای ابراز انزجارمان از اتوریته مذهبی که مانند ویروسی مرگبار کشور را در معرض چالش های ویرانگری قرار داده تبدیل کنیم. بدیهیست حضور جیره خواران رژیم در لباس و با برچسب آلوده بسیج دانشجویی که کارت دعوت هایشان را با همکاری وزارت اطلاعات چاپ کرده و در جیبهای مبارکشان جاسازی کرده اند نباید مانع از حضور گسترده اقشار مختلف دانشجویان آزادی خواه در محل سخنرانی رهبری نظام شود. اگر بخواهیم می شود.

نوشتن در باب سخنان مضحک و بعضا تفرقه افکنانه محمود احمدی نژاد این جرثومه بلاهت ایدوئولوژیک که از بد حادثه هم اکنون به مدد تفکرات میکروبی بزرگان رژیم عنوان رئیس دستگاه اجرایی کشور را بر دوش دارد بدون شک دیرگاهیست جنبه تحلیلی خود را از دست داده و ابعاد طنز پیدا کرده است. سخنان دیروز این کوچک مرد بزرگ دستگاه سیاسی جمهوری اسلامی مبنی بر برتر بودن نقش و جایگاه خانواده های ایثار گران و شهدای جنگ از شهدای صدر اسلام بیش از آنکه به عنوان سخنی مضحک نمود یابد گفته ای خطرناک و در عین حال غیرعالمانه به نظر می رسد. اینکه رئیس جمهور یک کشور که فارغ از متر و میزان مشروعیت ملی با داشتن یک شخصیت حقوقی مشخص و تعریف شده زبان به چنین گفتارهای چالش یر انگیز و تفرقه افکنانه ای بگشاید و مقدسات و اعتقادات ملت را تا حد تحقیر کوچک شمارد البته بی هزینه نخواهد بود. می توان پیش بینی کرد که از نظر یک مسلمان هموطن معتقد که زیر چتر هیچ یک از تفکرات قشریون جمهوری اسلامی نرفته تنا چه حد می تواند با این نظر که مثلا خانواده های شهدا و ایثارگران جنگ از نظر جایگاه و ارزش فراتر از حمزه و ابوذر که از نزدیک ترین یاران پیامبر اسلام (ص) بوده اند کنار بیاید. و یا هموطنان پاک سرشت اهل تسنن چه برداشتی نسبت به این گستاخی رئیس دستگاه اجرایی حکومت فاسد جمهوری اسلامی خواهند داشت. اما هر چه باشد واکنش این عزیزان سکوت در مقابل این فتنه افکنی های برنامه ریزی شده که در قالب های مختلف و از زبان های گوناگون مسئولان حکومتی جمهوری اسلامی بیرون می آید نخواهد بود. این سخنان گرچه از زبان محمود احمدی نژاد خارج شده و از بابت شناختی که قاطبه ملت از ابعاد شخصیت این مجنون در این چند سال کسب نموده اند سخت می توان آن را در راستای یک برنامه ریزی مشخص جهت توهین و تحقیر هموطنان اهل سنت تفسیر کرد اما در نوع خود می تواند نشان از اوج تاریکی و کج اندیشی ایدئولوژیک تئورسین های مذهبی نظام جمهوری اسلامی باشد. کج اندیشی که می تواند هزینه های کمر شکنی را به این رژیم بنیادگرای شیعه تحمیل کند. و البته خطراتی را نیز متوجه کیفیت همزیستی دیرسال اقوام و گرایش های ایرانی خواهد کرد که البته با درایت و هوشمندی عقلا می توان از وقوع این رویداد تراژیک و سوزاننده جلوگیری کرد.

شبانه

میهن دانلود

فارسی موبایل