در جبهه موسوم به اصولگرایان،  این روزها به جز بحث پیرامون امکان توافق نهائی بر روی احمدی نژاد به عنوان کاندیدای اصلی، سخن از احتمال به میدان آمدن حسن روحانی هم گهگاه به میان می آید و شایعاتی نیز مبنی بر نظر رهبری بر یکی از دو گزینه علی لاریجانی و دکتر طهماسب مظاهری وزیر اقتصاد دولت هشتم و رئیس کل پیشین بانک مرکزی از دخمه های ذی نفوذ  قدرت به گوش می رسد. محسن رضائی نیز این روزها نامی است که نظرات را اقلا در بخشی از جبهه اصولگرایان، به خود معطوف نموده است، هر چند به نظر من کناره گیری رسمی محمد باقر قالیباف مهمترین رخدادی بود که این شایعات را تا حدود زیادی تحت الشعاع خود قرار داد.

آنچه می توان نه صرفا به مثابه یک گمانه زنی سیاسی بل به عنوان رونمائی پرده ای دیگر از یک حقیقت تکراری  بیان نمود اینست که قطعا انصراف سردار قالیباف به سیاق انتخابات ماضی، یک کناره گیری نیمه دستوری(1) بوده است و یقینا این دستور فقط و تنها فقط، از ناحیه نظر رهبری و حلقه مشاوران ایشان در بیت، ساطع و صادر شده است، صرفا با این تفاوت که در دوره پیشین رهبری تا اواخر راه مردد بود بین گزینه هایی چون احمدی نژاد، لاریجانی و قالیباف، اما هم اکنون شرایط کاملا با دوره پیشین متفاوت است.

اما حجت الاسلام علی خامنه ای، شطرنج باز ماهریست.گرچه دیرسالیست یک نفره بازی می کند. او می داند باردیگر به یک مهره موم مانند  نیاز دارد تا بیش از پیش طول و عرض حیات خلوت رهبری( یا آنچه حوضه اختیارات ولی فقیه نامیده می شود) را گسترش دهد.

رهبر، البته به اشتباه، اما همچنان سرمستانه سوارند بر قالیچه این توهم خطرناک که هیچ کس به جز یک احمدی نژاد، که هم نظری مریدانه به رهبر دارد (به قول آقای الله کرم اگر رهبر بگوید ماست سیاه است، با آغوش باز سخن معشوق به جان می خرد و خمار قبله مولایش می شود)، و هم با رفتار طلبکارانه اش در عرصه سیاست خارجی دنیای به زعم آقای خامنه ای استکبار را در موضع انفعال قرار داده است، نمی تواند چهارستون قدرت سیستم او را تحکیم کند.

 طبعا، قالیباف درک کرده است، احمدی نژاد به گواه سبقه چهارساله اش، تا چه میزان چون چهارپایی گاها چموش اما مطیع، در رکاب چوپان به چرا آمده، با همه فضاحت های سیاسی و اقتصادی اش، پایه های اقتدار ولی فقیه را مستحکم تر از گذشته کرده است و به مفهوم واقعی کلمه نورچشمی آقاست .

جمله آنکه از نظر من، بزودی نهایتا تا 15 اردیبهشت ماه اجماع نهائی جریان اصولگرا بر روی احمدی نژاد به عنوان نامزد واحد حاصل خواهد شد، هر چند این اتفاق نظر را با توجه به مباحث پیرامون حضور چهره های چون قالیباف، رضائی و........ سخت بتوان یک اجماع سلبی تلقی کرد، اما یقینا نظر کلی جبهه اصولگرایان در پایان مماس بر نظر حجت الاسلام خامنه ای خواهد بود. در این میان اما باید به آندسته از کارشناسان و تحلیلگران انتخابات که هنوز امیدوارند شخصی جز محمودا حمدی نژاد برایند نظرات رهبری و جریان های اصولگرا باشد عرض  کنم، رهبر جمهوری اسلامی قطعا اگر اندک تمایلی به جابجائی و تغییر در رآس دستگاه اجرائی داشت، اقلا در این مظروف زمانی صدارت احمدی نژاد بر قوه مجریه، به لطایف الحیل، حتی وارد آوردن کمینه نقد به رئیس دولت نهم ، می توانست سیگنالهائی به جریان های سیاسی بفرستد. اما او چنین نکرد و یقینا در مدت کوتاه مانده به موعد انتخابات هم دست به چنین عملی نخواهد زد. حجت الاسلام خامنه ای یک بار در دوم خرداد هفتاد و شش چوب چنین اشتباهی را خورد. قطعا اگر هر کس بجز احمدی نژاد از صندوقها بیرون بیاید، بیش از همه اتوریته رهبری را تحقیر خواهد نمود و این رویدادی نیست که ولی فقیه بدنبال آن باشد. حمایت تامه او طی این چند ساله از دولت نهم بلاخص شخص احمدی نژاد نشان می دهد، نظر اعلاحضرت با شخصی به غیر از محمود احمدی نژاد نیست .بی تردید حجت الاسلام خامنه ای کفه هزینه و برایند را خوب می شناسد و نمی گذارد فردی از صندوق بیرون بیاید که بار دیگر، جامعه را به سوی این تحلیل سوق دهد، که نه به احمدی نژاد نه به رهبری بود.

( دلیل آنکه سخن از بی اخلاقی سیاسی به میان آوردم، نه نفس موضعگیری جناب ابطحی بلکه عدم شفافیت ایشان در اعلام این موضع بود. بی گمان، اندکند آنها که ندانند و نپذیرند ابطحی به عنوان یار غار سید محمد خاتمی وظیفه داشت رسما اعلام نماید،آیا همان گونه که اکنون بخشهایی از جامعه البته شاید به غلط، برداشت نموده اند، موضع ایشان به نفع مهدی کروبی، موضع نزدیکترین فرد به محمد خاتمیست یا موضع مستقل یک چهره شناخته شده سیاسی که دخلی و ریطی به شخص خاتمی ندارد. هر چند هستند افرادی که معتقدند موسوی به هیچ کس باج نمی دهد و از این زاویه به حرکت جدید آقای ابطحی می نگرند.) 

 شاید باورش کمی دشوار باشد ولی به زعم من هاشمی اگر اتمسفر سیاسی فعلی اجازه می داد و فضا برایش مناسب بود و البته قدرت و نفوذش کمی بیش از حال ، قطعا حتی نظر و تمایلی افزون تر از میرحسین به عبدالله نوری داشت، اما خب باید بپذیریم، هاشمی یک عملگرای تمام عیار است که زیرکانه آینده را پیش بینی و ترسیم می کند و برای او مسلم است شیخ عبدالله نوری، از نظر نظام، حق حضور در عرصه را ندارد و قاعدتا پشتیبانی از او در نظر هاشمی شرط بندی بر روی اسب از پیش بازنده است.

به نظر من و البته بسیاری از خبرگان بی غرض، گرچه شانس تایید صلاحیت آقای نوری از سوی شورای نگهبانی که سرنگهبانش قیچی بدستی چون احمد جنتی است، منطقا در همسایگی صفر پرسه می زند، اما تجمیع خواست و اقبال اصلاح طلبان پشت سر نوری، اقبالی که در بردارنده دامنه وسیعی از تحول خواهان باشد، حتی بدون تعمیم به آقای خاتمی و آقای موسوی، در کنار حمایت یک مرجع تقلید به غایت پر نفوذ چون آیت الله العظمی منتظری از حضور آقای نوری ، رد صلاحیت و اوت کردن او را از صفحه شطرنج انتخابات، آنچنان برای رهبر و شورای نگهبان به عنوان بازوی الک کننده انتخاباتی حجت الاسلام خامنه ای هزینه ساز خواهد کرد، که احتمال  عقب نشینی حاکمیت را در قبال خواست طیف وسیعی از جامعه که به پشتیبانی یک مرجع تقلید گرد نوری حلقه گزیده اند، بوجود می آورد.

در هر روی، آقای نوری هر چه زودتر باید تصمیم خود را بگیرد و به درخواست کثیری از فرزندان دردمند ملت که برای نجات کشور دل به حضور و اراده او بسته اند، به گونه ای شایسته پاسخ گوید و اطمینان داشته باشد، که اینبار شکست در حرکتی که تجدید ساختار و نه اصلاح و تزئین طاقچه های قدرت را دنبال می کند، امکان وقوع ندارد. اکنون آقای نوری باید درک نمایند، در این برهه از زمان که سیاست ورزی های منفی نظام و کادر کنونی زعمایش در درون و بیرون مرزهای وطن، میوه های تلخی چون آسیب های روزافزون اجتماعی و اقتصادی و همچنین تهدید بلقوه  تمامیت ارضی را نصیب میهن کرده است، سکوت و تردید جایز نخواهد بود. این اغراق نیست اگر مدعی باشیم تنها نوریست که مستعد است، ابرهای تهدید را از آسمان وطن رخت بربندد و صد البته این مهم جز با اراده ای مستحکم در جهت، باز هم می گویم، تجدید ساختار و نه اصلاح و رنگ آمیزی دیواره ای قدرت حاکم، عملی نخواهد شد.