وب نوشته های یک وطن فروش ناسیونالیست

آدرس بلاگ دیگر بندهbamdadeiran.blogsky.com می باشد.

shokouheiran — Tue, 26 May 2009 08:36:18 GMT

درود

بر دوستان گرامی

آنگونه که برخی از عزیزان به این حقیر اطلاع داده اند، این بلاگ در ایران فیلتر شده است.

آدرس بلاگ دیگر بندهbamdadeiran.blogsky.com می باشد.

باتشکر

محمدرضا شکوهی فرد

این داستان: میرحسین کُشون.

shokouheiran — Sun, 17 May 2009 15:42:01 GMT

این داستان: میرحسین کُشون.

محمدرضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

کوتاه زمانی مانده به 22 خرداد ماه موعد برگزاری انتخابات ریاست جمهوری اسلامی در ایران، فعل و انفعالات انتخاباتی، رفته رفته رنگ غلیظ تری بخود می گیرد و صد البته در پی این تزاید غلظت، فضای به اصطلاح جاری برخی دوستان، شور انگیز انتخاباتی نیز، شمایلی آشکارتر می پذیرد.

هر چند شورای نگهبان هنوز رسما پروسه ناسالم تایید صلاحیت ثبت نام کنندگان را به پایان نرسانده است و تایید یا رد صلاحیت نامزدها، بلاخص چند تن از آنان، همچنان حول محور حدس و گمان ها می چرخد، اما از هم اکنون، بیش و کم مشخص شده است، رقابت اصلی ما بین 4 نامزد خواهد بود.

محمود احمدی نژاد، فرماندار سابق خوی و ماکو. استاندار پیشین آذربایجان شرقی، شهردار ماضی پایتخت و رئیس جمهور فعلی

مهندس میر حسین موسوی، وزیر خارجه اسبق و نخست وزیر سال های جنگ

حجت الاسلام مهدی کروبی، رئیس سابق بنیاد شهید، نماینده پیشین رهبری در بعثه معظم اله در حج و مهمتر از همه، رییس دوره ششم مجلس شورای اسلامی.

سردار سرلشکر دکتر محسن رضائی، فرمانده پیشین حفاظت اطلاعات سپاه و فرمانده اسبق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و البته دبیر کنونی مجمع تشخیص مصلحت نظام.

نخست از محمود احمدی نژاد آغاز می کنم.

به باور بسیاری، دوره چهار ساله زعامت آقای احمدی نژاد بر دستگاه اجرائی، بسیار متفاوت بوده است با دیگر ادوار. نه تنها از اینرو که در این دوران خاص درآمد نفتی سرشاری عاید کشور شده و البته قسمتی اعظم از این درآمدها، دچار سرنوشتی مبهم شده است، بل شاید مهم تر از همه به این دلیل، که طی سالهای مذکور، حرکت آن دولت بگونه ای بوده، که خط کشی ها و مرزبندی های تعریف شده و کلاسیک نیروهای سیاسی مقرر زیر بیرق نظام را ، دچار تحولی بی سابقه کرد.

انشقاق در جبهه موسوم به اصولگرایان، خاصه مابین بخش سنتی و جوانش ، تحفه مهمی بود که گفتمان احمدی نژاد، نثار استعداد سیاسی جریان محافظه کار نمود. تحولی که نماد بارزش را در قهر جامعه روحانیت مبارز به عنوان پدرخوانده جریان راست سنتی با بخش های ارادتمند رئیس جمهوری فعلی در جبهه اصولگرایان می توان دید.

طی این چهار ساله، صعود سرسام آور قیمت جهانی طلای سیاه، موج بی سابقه درآمدهای ارزی را روانه جیب خوش اشتهای دستگاه اجرائی کرد.

عددی بالغ بر 270 ملیارد دلار که برابری می کند با قریب به نیمی از کل درآمدهای ارزی کشور طی سه دهه گذشته.

به باور بسیاری از کارشناسان این مبلغ، در صورت مدیریت صحیح، بلاخص در زمینه تخصیص منابع، سامان دهی، تجهیز زیرساخت ها و ایجاد اشتغال، می توانست اقتصاد ایران را در بلند مدت بیمه نماید.

اما آنچه عیان شد، خاصه در آغاز نیمه دوم صدارت دولت نهم، رشد فزاینده شاخص های بیکاری، تورم و واردات از یکسو، ناپدید شدن بخش عظیمی از درآمدهای ارزی، تعطیلی گسترده کارخانجات، موج گرانی افسار گسیخته کالاهای مصرفی و خدمات، صف طویل پروژه های شکست خورده ای به نام بنگاه های زود بازده که ظاهرا از برای تولید شغل متولد شده بودند، اما هدیه ای جز بلعیده شدن بالغ بر 8000 ملیارد تومان وام های بانکی و بدهکاری و از کار افتادگی نسبی سیستم بانکی کشور به ارمغان نیاوردند. اینها خلاصه بلایایی بود، که در حوزه اقتصاد به لطف شیرین کاری های دولت نهم نصیب کشور شد، بلایایی که به گفته بسیاری از ناظران، چه از لحاظ کیفی و چه در بعد کمی طی سه دهه ماضی، بی سابقه بود.

در بعد سیاسی اما کیفیت کاری دولت نهم را اگر در دایره اهداف تعبیه شده در ذهن سردمدارانشان تعریف و تحلیل نمائیم، حداقل از دید خودشان، کارآمد بوده است.

آغاز فصل جدیدی از ایزولاسیون سیاسی و فرهنگی که در کالبد ستاره دار و اخراج کردن دانشجویان منتقد، کلونی سازی های کاذب برای جریان های دانشجوئی منتقد ، غیرقانونی اعلام نمودن فعالیت انجمن های اسلامی دانشجویان و بازداشت گسترده فعالین دانشجویی، رشد فزاینده فشارهای سیاسی بر طبقه متوسط ناراضی همچون جنبش معلمان و کارگران ، حتک حریم و کرامت شهروندی فعالین مدنی منجمله فعالین جنبش نوپا و اصیل زنان ایران، گسترش فشارها بر اقلیت های قومی و مذهبی نظیر بلوچ ها، کردها، اعراب و بهائیان ایرانی، سانسوریزه کردن فضای مطبوعاتی کشور و گسترش کم سابقه حوزه ید قیچی بدستان وزارت ارشاد در زمینه محدود نمودن حوزه نشر،، بسط حوزه نفوذ و اکتیویته سیاسی فرهنگی جریان های تام گرای نزدیک به قلب حاکمیت مانند بسیج دانشجویی و ..........، اجرای طرح موسوم به امنیت اجتماعی که عرصه عمومی جامعه را نیز آغشته فضای پلیسی و امنیتی نمود، همگی در کنار هم آئینه تمام نمای دسته گل هایی بودند که در عرصه سیاسی، دولتیان نهم به آب دادند. و البته خود اینگونه به این مسائل نمی نگرند.

در زمینه سیاست خارجی اما داستان غم انگیز تر بوده است. باز هم البته از دید برخی دلسوزان منافع ملی و نه خود دولتیان و یاران سیاسیشان.

(البته نباید از نظر دور داشت، این دولت توانست به شکلی نسبی در بعد فعالیت های هسته ای نظام، یک غرور ملی کاذب را در عرصه های عمومی و غالبا پایین دست جامعه سازماندهی نماید.)

گرچه بسیاری از تحلیلگران سیاسی بر این باورند، سیاست خارجی بلاخص در زمینه هایی مشخص، از حوزه اختیارات و وظایف دولت و رئیس قوه اجرائیه خارج است، اما به باور من تا حدودی این مسئله، حداقل در مورد این دولت متفاوت بود.

همه می دانیم، این دولت بر اساس تعاریفی که از آرمان های انقلاب اسلامی بر می آید، به خصوص در زمینه شعار محوری اش یعنی صدور انقلاب، به حق یک دولت مکتبی و اصولگراست و شاید ترینش هم باشد. دولتی که شعارهای محوری انقلابیون گرد خمینی جمع شده را به شکلی عملگرایانه، سرفصل راهبرد خود قرار داده است.

این دولت برخلاف باور بسیاری، به نظر من در زمینه سیاست خارجی زیر سایه رهبری نبود. بگذارید اینگونه مساله را واکاوی نمائیم. در این واقعیت که در بعد تصمیم گیری های کلان، بلاخص در حوزه های مانند سیاست خارجی، حرف آخر را رهبری می زند، جملگی متفق و مرافق یکدیگر هستیم، اما من موضوع را از زاویه دیگری نیز می بینیم.

هر فعل سیاسی خاصه اگر کلان باشد، از لحظه طرح تا موعد عملیاتی شدن دو پروسه را طی می نماید، نخست تصمیم سازی، دوم تصمیمگیری.

خب همانطور که نوشتم، متفقیم بر این واقعیت که تصمیم گیرنده غائی شخص رهبر است. اما آیا تصمیم ساز نیز هم اوست؟

پاسخ خیر است.

به نظر من حجت الاسلام خامنه ای همواره فقط یک تصمیم گیرنده بوده است، نه یک سازنده و پردازنده تصمیم، اما کیفیتش در دولت های پیشین و امروز متفاوت بوده است.

او بر خلاف آنچه تصور می شود، در سایه است، نه در متن، تجربه نشان داده که تصمیم سازان، مشاوران خاص او و اعضای بیتش هستند نه شخص ایشان.

خب در دولتهای ماضی فرضا در دولت آقای خاتمی که تیم تکنوکراتهای استخواندار وزارت خارجه و شورای عالی امنیت ملی به زعامت حسن روحانی متولی پرونده حساسی چون مسئله هسته ای بودن رابطه ای بدون خدشه ما بین این تیم و تشکیلات و اعضای ذی نفوذ بیت رهبری که علی القائده بیشینه تاثیر را بر نظر رهبری دارند،وجود نداشت و اختلافات عمده ای بین این دو جریان تبارز داشت طبیعتا قدرت آن تصمیم سازان درون بیت بر نهاد های رسمی چون دولت و شورای عالی امنیت ملی می چربید.

در این فضا به نظر من برداشت هایی اینچنین که سیاست خارجی در بست زیر نظر و تحت ید رهبریست، پذیرفتنی تر بود تا فضای کنونی. چرا؟

پاسخ روشن است، هارمونی مشخصی میان رئیس دولت نهم و همکاران و همفکران ایشان با اعضای موثر بیت رهبری چون حجازی ها و ............ وجود دارد. این هم آهنگی در حقیقت فضا را بلاخص از سال دوم ریاست احمدی نژاد بر دستگاه اجرائی به سمت و سویی سوق داد، که دولت و طیف فکری همراه و همگام او در بیت، تصمیمات رهبری را بلاخص در زمینه مساله هسته ای به نفع موضع و تفکر خود مدیریت کنند.

ابلاغ و القای این برداشت از سوی همین تصمیم سازان در بیت و دولت به رهبری، که رویکرد تهاجمی در مسائل مربوط به سیاست خارجی همچون پرونده هسته ای و نقش هژمونی پژوهی جمهوری اسلامی در منطقه برگ های برنده نظام را در تعامل و شاید تقابل با به زعمشان، نظام سلطه به نمایندگی آمریکا افزایش می دهد و در نهایت نتیجه بخش تر خواهد بود، در حقیقت خط سیر راهبردی سیاست خارجی را به آن سوی و جهتی که باب میل اعضا دولت و بیت بود، سوق داد.

این شاید از دید بسیاری با توجه به چارچوب ثابت منافع ملی، نکته ای منفی در سیاست خارجی شمرده شود، اما از دید من، دولتی را که در پویش و تحقق اهدافش فارغ از منفی یا مثبت بودن آن اهداف، موفق عمل کرده است را نمی توان در زمینه سیاست خارجی شکست خورده نامید. به هر حال آقایان به آنچه خواسته اند در این حوزه مشخص دست یافته اند و این شاید از دید خودشان، امتیازشان باشد.

البته این بدان معنا نیست که نظرات شخص ایشان از حیض انتفاع خارج است. اما شرایط جهت نظرات معظم اله را تحت الشعاع قرار می دهد.

اما جامعه، در هنگام ریختن آراء خود به صندوق ها، حداقل آن بخش از جامعه که هنوز هم انگیزه مشخصی برای رای دادن دارد، کمتر توجهی به کیفیت رویکرد سیاست خارجی این دولت ندارد و اصولا گرفتاریهایش در زمینه امنیت زیست مادی خود، تا بدانجاست که جز بهبود و استعداد بهکرد وضع موجود اقتصادی در نامزدها آیتم خاص دیگری را مد نظر قرار نمی دهد.

از این نظر با توجه به قرائنی که ذکر شد، بلاخص در بعد اقتصادی و کارنامه سرتاسر شکست دولت محمود احمدی نژاد در این زمینه، منطقا، تکرار می کنم، منطقا به جز بخشی که رایشان در اجاره ارگان های مشخص نظامی امنیتی است، بختی برای جلب رای به سود احمدی نژاد وجود ندارد. هر چند شخصا بر این نظرم که احمدی نژاد، درست بدلیل همان همراستایی فکری که بین او و عدیدی از ذی نفوذان بیت رهبری وجود دارد، باید از صندوقها بیرون بیاید، و بیرون هم خواهد آمد.

در مورد مهندس میر حسین موسوی و حجت الاسلام مهدی کروبی علاقه مندم جداگانه ننویسیم.

به هر حال، شرایطی بوجود آمده است، که سبب بروز مغلطه هایی درباره این دو و گرایش اصلی شان شده است. بلاخص مهندس موسوی.

نام و عنوان این مغلطه گرائی را من می گذارم میرحسین کشون و شاید بقول دوستی این داستان:

میرحسین کُشون

به خصوص در این چند روزه اخیر، برخی دوستان، که به دلیل جایگاه رفیع و صاحب منظرشان، نزد افکار عمومی واجد شآءن و اعتباری خاص هستند، از سر به نظر این حقیر، تغافل وبعضا مانند آن عزیز و همکار روزنامه نگار ژرمن نشین، تجاهل، انبانی از تحلیل های یکسویه را برضد مهندس موسوی و شان حضور ایشان در عرصه، روانه اذهان مخاطبان وسیعشان کرده اند، که خارج از دایره تعریف انصاف و عدالت است.

از همین رو عنوان میرحسین کشون را انتخاب کردم، زیرا به عینه شاهدم، این عزیزان، که بعضا از اساتید صاحب نظر و کثیرالمخاطب عرصه تحلیل و نظر هستند، متاسفانه بر پایه آیتم ها و شناسه های غلط، سعی می کنند، تصویر ناقصی را از شمایل سیاسی فعلی، مهندس موسوی در انتخابات آتی ترسیم کرده و مدام چوب نقدی کشنده را براین تصویر کاذب و غیر حقیقی بکوبند.)

حمایت دکتر سروش از حجت الاسلام کروبی هم اگرچه بنظرم حرکتی غیر اخلاقی و بدور از شان و فضیلت روشنفکری ایشان بود، اما موجبات بسط آن مغلطه ها را فراهم آورده است.

بارها، بلاخص در این روزهای اخیر دیده ایم و شنیده ایم، برخی از کارشناسان و تحلیلگران و ناظران دچار این باور به زعم من ، اشتباه شده اند که مهندس موسوی بدلیل شکل و نوع موضعگیری هایش که البته حقا، به مانند آقای کروبی مستقیم و مشخص نیست و همچنین بدلیل آنکه ایشان چندین بار از عنوان اصلاح طلب اصولگرا در معرفی خویش استفاده نموده اند، او را متهم به گرایش به سمت اردوگاه محافظه کاران یا همان اصولگرایان می کنند و بعضا دیده شده، به کلی ایشان را از دایره و حوزه تعریف اصلاح طلبان خارج می دانند.

من اینجا نمی خواهم درباره شخصیت و فاعلیت سیاسی این دو قلم برقسانم چه که کارنامه ها و رزومه هاشان مشخص است و سخنانشان مشخص تر. بل برآنم، از زاویه ای دیگر که از دید این حقیر فرادید و دورنمایی منطقی تر مقابل دیدگانمان مهیا می کند، به بررسی صحت آن برداشت یا مغلطه مذکور بپردازم.

در این حقیقت که حجت الاسلام کروبی قاطع تر از موسوی سخن می گوید، بعضا ساختار کلاسیک قدرت را می شکند و له یا علیه جریاناتی سخن می راند، که پیش از آن سابقه نداشته است و از اینرو متفاوت است با دیگر نامزدهای جوینده و پوینده تغییر از جمله مهندس موسوی، شکی نیست. اما بیاییم به آرایش نیروهای صف کشیده پشت جبهه این دو نامزد، نگاهی بیندازیم.

در پشت جبهه جریان مبلغ مهندس موسوی، چند جریان شناسنامه دار اصلاح طلب به علاوه شخص محمد خاتمی و حجت الاسلام موسوی خوینی ها حضور دارند. مجمع روحانیون، مجمع مدرسین، جبهه مشارکت ایران اسلامی و سازمان مجاهدین انقلاب.و البته کارگزاران.

اما پشت جبهه گروه های مبلغ حجت الاسلام کروبی. متشکلند اعضاء حزب اعتماد ملی که از بریده های گرو ههای اصلاح طلبند و هنوز یادم نرفته است، در بدو تشکیل حزب، چه موضع خشن و منفی نسبت به جریانات نزدیک به آقای خاتمی خاصه جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین اتخاذ نمودند و آنان را به تندروی و افراطی گری متهم می کردند.

همچنین، چند تن از اعضا پیشین کارگزاران سازندگی مانند دکتر مهاجرانی و غلامحسین کرباسچی و جداشدگان از مجمع و جبهه مشارکت همچون، عباس عبدی و محمد علی ابطحی، و .................. .

بلاشک، آندسته از کارشناسان و نظار سیاسی محترم که دچار مغلطه ای به نام اصولگرا بودن و بدنبال آن محافظه کار معرفی کردن مهندس موسوی هستند، به خاطر دارند، آن جریان و نیروئی که همواره متهم به افراطی گری در مسیر اصلاح طلبی می شد و هیچوقت از خاطرم دور نمی شود، جناب منتجب نیا از آنان با عنوان ساختارشکن یاد نمود، همان هائی که طرح اصلاح قانون مطبوعات را به مجلس ششم بردند، همان نمایندگان کمی تا قسمتی باشرف، که در دفاع از حقوق موکلانشان دست به تحصن در صحن مجلس زدند، همان گروهی که شریان های دیداری و شنیداری قدرت من جمله صدا و سیما 8 سال بایکوتشان کرد و همان جریاناتی که نهاد های امنیتی، نظامی مرتبط با اتاق خواب قدرت، چون سپاه و بسیج و........... روزانه برایشان خط و نشان می کشید و کماکان نیز می کشد، پشت جبهه مهندس موسوی قرار دارند و اگر قرار بر امیدوار بودن و ماندن به استحاله این سیستم باشد، این مهم از اینان برآید نه معتقدان به خطوط قرمز نظام که گرد حجت الاسلام کروبی تجمع کرده اند.

قبول کنیم، جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین، انجمن صنفی دسته کورها نیستند، که بی مطالعه و بی هدف، بدنبال مهندس موسوی باشند.

هر چه در سبقه و افعال ماضیه حجت الاسلام کروبی غور می کنم، مثالی بارز نمی یابم که بتواند شعله امیدواری نسبت به کارامدی ایشان را در من و شاید بسیاران چون این حقیر، روشن کند و البته در مورد یاران و همکاران انتخاباتی ایشان نیز به همین سیاق.

بیائید واقع گرا باشیم و احساسات و ظواهر را مبنای صدور احکام غیر مسئولانه خویش قرار ندهیم. سیاست بازی زیرکانه ایست که حجت الاسلام کروبی ها خاصه در چنین فضائی که نجات تمامیت ارضی و اقتصاد وامانده کشور نیاز به تدبر و عقلانیت هدفمند و عملگرا دارد، قادر به انجامش نیستند.

به عینه می بینم در بعد اقتصادی هم، آقای کروبی حال با کمی زاویه، همان شعائر و اقوال پوپولیستی احمدی نژاد را تکرار می کند.

در زمینه پرونده هسته ای همگون یک کودک بی تجربه سخن می راند و متخذ مواضعی می شود، که توان تحققشان را ندارد و پیامدش بیش از همیشه غل خوردن افسار این مهم بدست اقتدارگرایان و خروج کامل دولت آینده و زعیمش از دایره تصمیم سازی و تصمیم گیری پیرامون این پرونده است.

من به شخصه، بر خلاف برخی از دوستان، وظیفه خود می دانم از هر که مخاطب این نوشتار است بخواهم انتخابات پیش رو را تحریم نماید ، از ترس احمدی نژاد تن به تکرار آزموده ها ندهد.

اما خطابم با آن دسته از دوستان و هموطنانیست که نگران سرنوشت خود، خانواده و کشورشان هستند و از پس این نگرانی شرکت در انتخابات را وظیفه خویش می دانند. عزیزان، اگر قرارست انتخابی صورت گیرد، چه خوب است، موشکافانه فضای پیرامونتان را بنگرید. اگر امیدی به بهبودی از طریق رجعت اصلاح طلبان دارید، چه بهتر است، استعداد عمل را فدای دلسپاری به ظاهر سخن نکنیم. باور کنیم، اصلاح طلبان واقعی اگر هم وجود داشته باشند، هر چند اندک، پشت جبهه حجت الاسلام کروبی صف نکشیده اند.

این بدان معنا نیست که در جبهه و جریان حامی و پیرامون حجت الاسلام کروبی، دلسوزی وجود ندارد، کیست که در صداقت و وطن دوستی عزیزانی چون دکتر مهاجرانی ها و ........... شک کند؟

اما اگر قرار است تصمیمی گرفته شود، باید هدفمند باشد. استحاله این نظام، البته اگر انتخابات پیش رو سالم برگزار شود، که از نگاه این حقیر هرگز اینچنین نخواهد بود، جز در گرو فعالیت و قدرت گیری گروه هایی در بدنه جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین که شهرت افراطی گری را بر دنباله نامشان جبرا یا .......... حمل می کنند، میسر نخواهد شد.

باور داشته باشیم، مثلا در پرونده هسته ای که بنظرم چالش اصلی هر نامزدی به غیر از احمدی نژاد است، مهندس موسوی درایتی بیش از دیگران برای ایجاد ارتباطی استیلائی با شخص رهبری دارد و می تواند با همان رویکرد عملگرایانه احمدی نژاد، البته در جهت مخالف، تصمیم رهبری را به سوی نقطه تعادل مدیریت نماید و این فوری ترین خطری را که تمامیت ارزی کشور را هدف قرار داده، اقلا برای کوتاه مدت رافع باشد. در این زمینه، حجت الاسلام کروبی نه دانش، نه تجربه، نه جسارت و نه توانائی ایفای چنین ککتری را که الزاما باید درصدد مدیریت نظر رهبری به سمت منطقی، حداقل در زمینه پرونده هسته ای باشد، ندارد.

در بعد داخلی، تجربه نشان داده، اگر پای گام برداشتن و تکیه بر اصول همین قانون اساسی که به شکل نیم بند هم که شده برخی اصولش بر آزادی بیان و اندیشه و حقوق مدنی و شهروندی تصریح می کنند، در میان باشد، مهندس موسوی رزومه بهتری دارد.

فراموش نکنیم، نیروی حامی موسوی تجربه به اصطلاح عوام، شاخ به شاخ شدن با قلب قدرت حاکمیت را نیز دارند و در آن هشت سال کذائی هر چندی دودی از کنده آقای خاتمی بلند نشد، اما همین مشارکتی ها و محاهدین انقلاب ، خواب راحت از حجت الاسلام خامنه ای و ............. سلب کردند و آن هشت سال را به کابوسی برای ایشان مبدل ساختند.

یادمان نرود، فرضا، اگر بجای حجت الاسلام کروبی، محمدرضا خاتمی و یا .......... ریاست آن جلسه نوستالوژیک مجلس ششم را به عهده داشت، حکم حکومتی آقا به جای قرائت در صحن مجلس به سطل زباله فرستاده می شد و شاهد اتفاقاتی می شدیم که نتایجی میمون و مبارک داشت.

اما آخرین کاندیدایی که به نظرم فقط برای نماندن احمدی نژاد پا به عرصه رقابت گذاشت، سردار محسن رضائی است. فرمانده سابق سپاه پاسداران که از طراحان و موئلفان طرح دولت ائتلافیست. به گمانم حضور این سردار جنگ که بی انصافیست اگر کسی در شجاعت و وطن پرستی اش تشکیک کند، فقط برای ایجاد خلل در آراء احمدی نژاد است.

فارغ از میل و رغبت سیاسیش، خود نیک می داند، در رقابتی که آن سه باشند، بخت چندانی ندارد، اما هوشمندانه و مسئولانه با هدف شکستن رای احمدی نژاد به میدان آمده است، هر چند موفق نخواهد شد ولی به این احساس مسئولیت ایشان باید آفرین گفت.

در پایان وظیفه خود می دانم مجددا از همه آنها که مخاطب این نوشتارند، صادقانه و برادرانه بخواهم، در این کمدی کسل کننده، شرکت نکنند که فقط شرافت خود را بی فایده، هزینه می کنند و قطعا عایدی جز ادامه همین بازی خطرناک وجود ندارد. اما اگر مومنانه به مشارکت نگاهی مثبت دارند، تقاضا دارم، عالمانه و مسئولانه ، و با نگاهی تحلیلی وارد حوزه های رای گیری شوند و آنان که سوابقی چندان مثبت ندارند را بر نگزینند که تعویض نادان با نادان اصلا به صلاح میهن نیست. رنگ ها تفاوتی ندارد، خروجی مهم است.

والسلام

انتخابات، مسئله ما نیست.

shokouheiran — Tue, 12 May 2009 16:30:31 GMT

انتخابات، مسئله ما نیست.

محمدرضا شکوهی فرد

Mrshokouhifard@gmail.com

در فاصله چند هفته مانده به برگزاری دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اسلامی در ایران، گسترده شدن منازعات و مباحثات انتخاباتی مابین گروه ها ی منعطف به کاندیداها از یک سو و همچنین بسط بی سابقه و ستودنی دامنه گفتمان مطالبه محور در عرصه عمومی جامعه ، که بی تردید محصول مستقیم پراتیک جسورانه جریان های سیاسی، مدنی برون ساختاری نظیر جنبش دانشجوئی، جنبش زنان و .... است از دیگر سو، مهمترین شاخصه های فضای انتخاباتی اخیر را تشکیل داده اند.

اگر بخواهیم جریان های سیاسی دارای موضع پیرامون برگزاری انتخابات پیش رو در ایران را تقسیم بندی کنیم، چالش ظاهری میان دو گروه است.

نخست،؛ آن بخش از جریان های سیاسی که با گذشت سه دهه از عمر نظام جمهوری اسلامی و با علم به عدم کارآمدی عینی حاکمیت در ابعاد گوناگون زیستی ایرانیان، همچنان مومنانه حامی سیستم فعلی هستند و طبعا شرکت در انتخابات را نه صرفا یک وظیفه بل یک فریضه ایمانی می دانند که از نظرشان پیامد میمونش، تثبیت نظام اسلامی و به گمانشان، تجدید عهد با شهدای انقلاب است.

نگاهی شماتیک و فارغ از موضع نشان می دهد، تراکم جمعیتی سنگینی برای راهبران، هادیان ، پیروان و همراهان این جریان نمی تواند متصور باشد، در خوشبینانه ترین حالت جمعیتی بالغ بر چهار الی پنج ملیون نفر پشت جبهه این گروه هایقرار دارند.. آوراج سنی عامه اعضا و شرکای اجتماعی این جریان سیاسی، عمدتا متعلق به میانسالانیست که انقلاب و نظام را با مستندات مذهبی و ایدوئولوژیک متعلق به خود می دانند. این در حقیقت همان جمعیتیست که هر هفته در مناسبت هایی نظیر نمازهای جمعه یا در جلسات مذهبی سیاسی مساجد مشارکت می جویند و البته طیف وسیعی از اینان عضو رسمی یا غیر رسمی ارگان هایی نظیر سپاه پاسداران، بسیج و یا منتسبان و مرتبطان با حلقه های نزدیک به روحانیون محافظه کار هستند.

در واقع مشارکت حداکثری حامیان این جریان در عرصه انتخابات، در رابطه و اتصال تنگاتنگی است با زعمای جریان های سیاسی حامی سیستم و این حقیقت تاریخا اثبات شده که بدلیل رابطه مادی و معنوی که فی مابین رهبران این جریان و پیروان آنان وجود داشته و کماکان نیز دارد، مشارکت اجتماعی نیروی انسانی وابسته به این گروه، هیچگاه دچار وقفه یا سستی نشده است و قطعا نیز نخواهد شد.

پیروانی که همه گاه به امر منور امامان سیاسی و مذهبی شان در لایه های هم پیمانه و بعضا هم رقص قدرت، شناسنامه هاشان را برای ممهور شدن به مهر ستاد فخیمه انتخابات وزارت کشور آماده در دست دارند و در اصل شرکت در انتخاباتی کوچکترین تردیدی به خود راه نمی دهند. و تجربا قریب به اتفاقشان حامی همان گروه و تشکیلاتی هستند، که نسبتی مستقیم تر با آنچه اصول لا یتغیر انقلاب اسلامی خواهنده می شود، دارد. در یک جمله محتوای آرائشان تحت مالکیت همان سازمان های منتسب به حاکمیت نظیر سپاه و بسیج و ......... است و قطعا در این انتخابات پیش رو نیز اینچنین خواهد بود.

بنابراین اولا

حامی همه جانبه حاکمیتند.

ثانیا

رای خود را رآی به نظام می دانند و بدان افتخار می کنند.

ثالثا

حق انتخابشان را بی تعارف و بی منت در اختیار برد های امنیتی حاکمیت قرار می دهند.

در این مقال و مجال قصد بررسی ابعاد رفتار سیاسی این جریان را چه اکنون و چه در دیگر بزنگاه های سیاسی را ندارم، بل جبرا برای روشن شدن انقسام مذکور می باید اندک توضیحی پیرامون تم رفتاری ایشان عرضه می نمودم.

گروه دوم اما چه از نظر ماهیتی و چه از نظرگاه تراکم جمعیتی جریانی به غایت متفاوت است. همان گروهیست که نقد و تحلیل سلوک سیاسی اش، مشخصا در هنگامه برگزاری انتخابات اخیر، موضوع این نوشتار است.

از منظر کمی، آیتم های بسیاری دلالت بر گستردگی و تراکم جمعیتی این گروه دارد، که می توان از آنها به عنوان اکثریت غالب جمعیت کنونی ایران یاد کرد.

جریانی مشتمل بر گروههای بعضا متضادالنظر سیاسی و مدنی است که اکثرا یا حساسیت آنچنانی نسبت به محافظت از کلیت شکلی و ماهیتی حاکمیت ندارند، یا حساسیت خود را علنی نمی کنند و یا اساسا موجودیت سیستم مورد تائیدشان نیست. عده بسیاریشان نه تنها ماهیت و مشروعیت سیستم را تائید نمی کنند، بلکه در جهت استحاله و ساقط نمودن رژیم، سیر طریق می کنند.

این جریان اما، در یک نقطه اتفاق نظر دارند. انتخابات و مکانیزم برگزاری آن در نظام جمهوری اسلامی همواره برایشان محل شک و شبهه بوده است. بلاخص طی دو دهه اخیر.

پر بیراه هم نمی گویند. نظارت استصوابی شورای نگهبان که ید اجرائی ولی فقیه در برگزاری انتخابات است، همه گاه منصفان را بر آن می دارد که به تشکیک و تردید این جریان به سلامت انتخابات با دیده تائید بنگرند.

حال اما آیا حقیقتا انقسام جریان های سیاسی اجتماعی دارای موضع نسبت به برگزاری انتخابات ریاست جمهوری اسلامی پیش رو در ایران ، صرفا به این دو گروه منطقیست؟

یکی سنتا مبلغ مشارکت است و آن دیگری اما همواره با نگاهی توامان با تردید به این موضوع دارد.

طبعا خیر.

همانگونه که ذکر کردم این یک تقسیم بندی ظاهری است.

گروه نخست به شکل لایتغیری بر اساس احساس وظیفه کلاسیک انقلابی شان در انتخابات حال با هر پسوندی که داشته باشد، مجلس، ریاست جمهوری، شوراها و ........... شرکت خواهند کرد.

اما مهمترین و عمیق ترین تقسیم بندی ها را که فرزند چالش های بنیادین نظری و تجربی است، در میان حاضرین طیف ثانوی مطرح نمود.

این انقسام همه گاه وجود داشته اما بلاخص از زمان انتخابات ریاست جمهوری سال 81 که متضمن ابقاء محمد خاتمی در مقام ریاست دستگاه اجرائی کشور شد، دامنه وسیعتری یافت.

وجه افتراق اساسی جملگی جریان های حاضز در این گروه همواره مشارکت یا تحریم انتخابات بوده است. البته در شرایط متفاوت با مستندات متفاوت

گروههای اصلاح طلب درون چارچوبی نظیر مجمع روحانیون مبارز، مجمع محققین و مدرسین، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، جبهه مشارکت ایران اسلامی، حزب اعتماد ملی و ................... که گرچه مدعای اصلاح طلبی دارند اما هیچگاه پنهان نکرده اند، خط قرمز اعلام شده شان حفظ و صیانت از چارچوبه نظام و اطاعت تام از ولی فقیه حاکم است.

گروه های رفورمیست طرفدار تئوری تجدید بنا و ساختمان حکومت که مشخصا طیف همراهان عبدالله نوری و ادوار را در بر می گیرد.

جریان های دانشجوئی نظیر انجمن های اسلامی دانشجویان سراسر کشور( دفتر تحکیم وحدت) که بی تردید هم اکنون رهبری و هدایت جنبش زنده و پویای دانشجویی را بر دوش دارد.

جریان های قدرتمند و اصیل مدنی همچون جنبش زنان، فعالین حقوق بشر و جنبش کارگری و معلمان.................. که به گونه تحسین بر انگیز و الگو وار حوزه نفوذ خود را توسعه داده اند. بلاخص جنبش زنان و فعالین عرصه حقوق مدنی

جریان های ملی و ملی مذهبی نظیر جبهه ملی ایران، نهضت آزادی و گروه های ملی مذهبی که یا اساسا نسبتی با حاکمیت نداشته اند و یا مطرودان نظام بشمار می روند از آن جمله نهضت آزادی

جریان های مشخص و معتبر اپوزسیون شناخته شده داخل و خارج از میهن همچون اتحاد جمهوری خواهان ایران، احزاب مشروطه خواه ، جبهه دموکراتیک ایران و ............

اقوام ایرانی به عنوان تاثیر گزارترین اقشار در صحنه برگزاری انتخابات

جریان های چپ معتدل تا افراطی، که غالبا به دلایلی مشخص از آن جمله عدم سازمان یافتگی سخت افزاری، قدرت و جایگاه پیشین را یا کاملا و یا بشکل نسبی از دست داده اند.

جریان های نه چندان خوشنام نظیر سازمان مجاهدین خلق و گروههای سلطنت طلب شکست خورده که هر یک به میزان زیادی فاقد اعتبار و پرستیژ سیاسی نزد عموم ایرانیان هستند.

این ها عمده گروه هایی هستند که در این دسته ثانوی قرار دارند و همانگون که ذکر شد، با مستندات متفاوت چه در اصل مشروعیت انتخابات و چه در نحوه مشارکت در آن دچار اختلاف دیدگاه های عمیق با یکدیگر هستند.

چرائی مشارکت از منظر تئوریک و نظریه پردازی سیاسی از سالیان ماضی، محمل مباحث بسیاری مابین حاضران این جریان بوده است. اما هم اکنون بدلیل حساسیت های موجود، بحث از یک مناظره چالش برانگیز صرف به مبحثی پراگماتیستی و نتیجه گرا مبدل شده است.

فصل مشترک اختلاف دیدگاه های همه این گروه ها و جریان های مذکور پیرامون انتخاباتی ریاست جمهوری اسلامی پیش رو در ایران رویکردی عمل گرایانه به یک مسئله است.

مشارکت یا تحریم؟

هم اکنون هر دو سوی ماجرا یک دسته آنها که مدافع حضور آنهم به شکل گسترده اند و آندسته دیگر که بر طبل تحریم می کوبند، بدنبال نتیجه عملی هستند .

درون چارچوبی ها یا به اصطلاح همان اصلاح طلبان حکومتی به دلایل متعدد که مهمترینش را جلوگیری از بروز دوباره فاجعه ای بنام محمود احمدی نژاد و دولت نهم ذکر می کنند. مشارکت در انتخابات را وظیفه هر ایرانی دلسوزی می دانند. (نقل به مضمون: شرکت در انتخابات بخصوص با عنایت به مسائل حادی که در حوزه های گوناگون، گریبان کشور را گرفته وظیفه هر ایرانی دلسوزست. مجید انصاری، عضو مجمع روحانیون مبارز)

اینان البته هیچگاه پاسخ نمی دهند زمینه بروز نخستین فاجعه ای بنام محمود احمدی نژاد را چه کسانی با بی لیاقتی و بی مسئولیتی شان در هشت سال نوستالوژیک اصلاحات فراهم کردند. آیا فاجعه خیانت به امید سی میلیون ایرانی هوادار اصلاح طلبان فجیع تر بود یا بر آمدن پوپولیسم اسلامی از آستین احمدی نژاد؟

پاسخ نمی دهند، فقدان عملگرائی و صداقت چه کسانی موجبات رویگردانی ملت را از صندوقهای رای در انتخابات پیشین که برآیندش احمدی نژاد شد، فراهم آورد؟

پاسخ نمی دهند، آیا قرار است به همان دوران کذائی که فقط و تنها فقط وقت برای حکومت خریدند و زمان جامعه را تلف کردند بازگردیم؟

آنهم با چه کسانی؟ مهندس موسوی که بر خلاف آنچه تصور می شد، نسخه اتوکشیده و آرایش شده همین احمدی نژاد است؟

مهدی کروبی که هنوز آتشی که چه در زمان پذیرش حکم حکومتی آن جناب و چه در روزهای تحسن نمایندگان راستین ملت در مجلس ششم بر جان بسیارانمان فرو آورد، گرمایی سوزاننده دارد؟

به هر حال چه بخواهیم چه نخواهیم، پشتوانه اجتماعی این جریان گسترده است. حال این می تواند مرتبط با ایزولاسیون سیاسی و اقتصادی و اجتماعی باشد که به برکت حضور چهار ساله اخیر تیم احمدی نژاد، جامعه را بازهم به شکل اندکی پیش از دوم خرداد هفتاد و شش آرایش نموده است.

گروهی دیگر که شخصا دل در طلب حضورشان داشتم و از پس وجود شجاع مردی چون عبدالله نوری امیدی به آینده، رفورمیست های چارچوب گریز حلقه زده به گرد آقای نوری بودند که البته محقق نشد. طیفی که صادقانه مفاهیم انقلاب را باز تعریف کردند و در سودای تجدید ساختار حاکمیت از طرق شناخته شده بودند. اینان هنوز به شکل رسمی و نهائی اعلام موضع در خصوص شرکت یا عدم مشارکت نداشته اند، هر چند پیش بینی می کنم، تحریم حرف آخرشان باشد. علت قریب به یقین لاجرم شمردن تحریم از سوی این جریان بیش و پیش از هر چیز به نگاه تئوریک اینان به ساختمان قدرت و لزوم تجدید بنای آن با رویکردی نو باز می گردد . در حقیقت این گروه صرفا بدلیل بایکوت شدن از سوی حاکمیت نیست که انتخابات را تحریم نموده بل از آنرو که در شرایط فعلی امکان نیل به خواسته هاشان را غیرممکن می دانند . تحریم را به عنوان یک گزینه اجتناب ناپذیر سیاسیشان پذیرفته اند. برای حاضرین در این جریان احمدی نژاد و بودن و نبودنش تنها بخش کوچکی از مشکل را تشکیل می دهد. و این یکی از وجوه تمایز آنها با اصلاحگرایان درون سازمانیست که زیر ابای آقایان خاتمی و موسوی و کروبی سینه می زنند.

این جریان اما منطقا می تواند جاذب بخش هایی گسترده ای از جامعه که بتازگی یا مطلقا با سیستم مشکل دارند و یا به سوی درگیری با ساختار حاکمیت، حرکت می کنند، باشد. اما این جذابیت شرطی است. در حقیقت شرط لازم به فعل در آمدن چنین جذابیتی، فعالیت علنی و جدی رهبر معنوی این جریان آیت الله العطمی حسینعلی منتظریست. از نظر من این گروه به غایت استعداد تجمیع خیل گسترده و تعیین کننده ای از تحریم کنندگان انتخابات را پشت سر خود دارد فقط در شرایطی که آن شرط لازم عملی شود. در صورت عملی شدن، قطعا این جریان موثرترین نقش را در ضربه زدن به نظام نا سالم و غیر مشروع انتخابات خواهد داشت و در پیامدش می تواند از آن خیل گسترده همراهان اجتماعی به نحوی سرنوشت ساز استفاده کند.

دیگر جریان های موثر دو جریان میکس شده سیاسی و مدنی مشتمل بر جنبش دانشجویی و جنبش مدنی (زنان، معلمان و کارگران) است.

جنبش دانشجوئی به عنوان نماد و مظهر غیر قابل انکار خروش نسل نو جامعه ایرانی بر علیه وضع موجود با همه هزینه هایی که در راه آرمان زنده اش پرداخته است و کماکان نیز می پردازد، همچنان قرص و محکم به حرکت مطالبه محور خویش ادامه می دهد

به موازات آن، جریان های مدنی نیز نظیر جنبش زنان و فعالین عرصه حقوق بشر که الحق و والانصاف مسئولیت ملی خود را پیرامون انتخابات به شیوه ای ستایش بر انگیز اعمال کرده اند. این گروه با بهره مندی از کمینه امکانات اجتماعی و سیاسی و تحمل بیشینه هزینه ها مسئولیت مدنی خویش را به شکل مشخص در عرصه حقوق زنان و حقوق کودکان به بهترین نحو به انجام رساند . و بخش مهمی از مطالبات حقوقی و انسانی جامعه را از لابلای سطور مندرجات منشور ملل متحد و مقالات و نقدهای آکادمیک درونی و بیرونی به عرصه عمومی منتقل کرد.

درک لزوم استفاده از فضای تب آلوده انتخاباتی در جهت انبساط مطالبات محوری مدنی و سیاسی جامعه ایرانی که تبلورش را به عنوان نمونه در جریان اعلان موضع شیخ مهدی کروبی و نامه نگاری های ایشان با حسین شریعت نداری معاون مطبوعاتی رهبر دیدیم. در حقیقت هر چند آن واکنش آقای کروبی فارغ از همه اختلاف نظرهای سیاسی و غیر سیاسی، قابل تمجید بود اما اصل مسئله طرح و بسط و تثبیت همان مطالبات از سوی گروه های دانشجویی و مدنی بود که ماجرا را به این سمت و سوی بی سابقه کشاند. خروش جامعه کارگری و جامعه معلمان که هر دو در زمره آسیب دیده ترین اقشار فعال اجتماعی هستند را نیز، نیز نباید از نظر دور کرد.

اما در این زمان ناگهان اطلاعیه اخیر بیرون آمد. من قصد قضاوت ندارم، اما اگر هم قرار بود چنین اطلاعیه ای با محتوایی اینچنینی بیرون بیاید، این زمان، زمانی مناسب نبود. این اطلاعیه در حقیقت روند مطالبه جوئی جنبش سیاسی، مدنی درون ایران را که بیش از همه در همین دو جریان دانشجوئی و زنان خلاصه می شود، از سقف به کف تنزل داد و خب قطعا این مفید نیست.

ما باید درک کنیم که اصل مسئله مشارکت در انتخابات نیست که جملگی نیک می دانیم، تناول آش انتخابات در جمهوری اسلامی بیماری زاست.

اساس، استفاده مطلوب از فضای موجود جهت طرح خواست ها و مطالبات اساسی جامعه است. مهمی که فکر نمی کردم به این سادگی ها به ورطه تغافل و شاید هم فراموشی سپری شود.

جمله معروفی همیشه چه در عرصه حیات شخصی چه در عرصه فعل اجتماعی در ذهنم وجود داشته است مبنی بر آنکه: بازی را که ناعدلانه مقرر شده است، بازنده اش باشی، بهم بزن.

این جمله در مورد مساله انتخابات پیش رو هم به نظرم مصداق خواهد داشت، اگر این حقیقت را به خوبی درک کرده باشیم، که انتخابات همواره بازی حاکمیت بوده است برای کسب اعتبار از جیب اجتماع. و به دنبالش، بازنده همواره عرصه عمومی جامعه بوده است. مطمئنا در موضعگیری ها مان پیرامون لزوم مشارکت یا تحریم محتاطانه تر عمل می کردیم.

در حال حاضر بهترین راه برای بر هم زدن این بازی تعویض صورت مساله است.

حرکت از اصل تلقی نمودن نفس انتخابات به سمت اساس قرار دادن بهره جویی از فضای انتخاباتی فعلی؟

انتخابات مسئله حاکمیت است. حال با هر استدلالی سیستم در محاسبات خود مشارکت اجتماعی در این کمدی را فارغ از قلت و کثرت آن،. به سود خود می بیند. اما مسئله اصلی گروه ها و جریان های منتقدی که مسئولانه و دلسوزانه به وضع موجود می نگرند انتخابات نیست و نباید باشد. نگاه و هدف این جریان ها باید بهره گیری حد اکثری از فضای به اصطلاخ انتخاباتی موجود در جهت طرح مطالبات و خواسته های اساسی جامعه مدنی باشد. دقیقا همان حرکتی که جنبش مدنی در راس آن جنبش زنان با شجاعت مثال زدنی انجام داد و بازتابش را در تن به تن شدن شیخ مهدی کروبی با مدیر مسئول کیهان دیدیم.

در ارتباط با پشتوانه اجتماعی این جریان ها سیاسی و مدنی همچون جنبش دانشجوی، جنبش زنان، جنبش کارگران و معلمان، یک حقیقت شیرین و یک واقعیت تلخ وجود دارد. حقیقت شیرین آنکه اگر بخواهیم جریانی را به عنوان مقتدر ترین و مستعد ترین جریان در جهت جذب لایه های گوناگون اجتماعی بسوی خود نام ببریم بی شک این جریان خواهد بود.

اما واقعیت تلخ آنست که برخی فاعلین این گروه هنوز از دروس گران سنگ تاریخی بلاخص آنچه در این 12 ساله اخیر رخ داده بهره مند نشده اند و این اطلاعیه نشان داد، دو عامل برون اجتماعی لزوم اجماع بر سرنگونی احمدی نژاد، و جو زدگی انتخاباتی که حاصل فضای مصنوعی فعلیست، آنان را از راه صحیحی که می پیموندند تا حدودی منحرف نماید.

گروه دیگر،جریان های ملی هستند، که متاسفانه یا در کنج عزلت، سکنی گزیده اند و یا همچون برخی تابلودارهای ملی مذهبی مانند دکتر یزدی ها و ............ همچنان ساعی مسیر اشتباه ماضی اند.

متاسفانه آنچه بیش از همه در این دو گروه بلاخص جبهه پر افتخار ملی که برای همه ما نشان غرور برانگیز ملیتمان است، دیده می شود رخوت و سردی است که فقط اصحاب قدرت تامه ولی فقیه را خوشنود می نماید و بس.

علتش مشخص است، اما هنوز خود را آنچنان شایسته نمی بینم که درباره علل مذکور سخنی بگویم و نظری بر قلم آرم.

هر چند بزرگانی چون دکتر زعیم و دکتر برومند جان مایه امیدی هستند که هنوز در دل داریم.

و اما در مورد پشتوانه اجتماعی این گروه باید اذعان داشت، بدلیل عدم فعالیت گسترده سیاسی آنها چندان وسیع نیست.

دیگری اما جریان های اپوزسیون شناسنامه دار داخل و خارج از کشور همچون جبهه دموکراتیک ایران به رهبری مهندس طبرزدی، احزاب مشروطه خواه و جمهوری و خواه و ........... که موضعی هوشمندانه را اتخاذ نموده اند تا بر اساس آن آگاهی بخشی اصولی به جامعه، پیرامون شرایط حاکم را سرلوحه فعل سیاسیشان قرار دهند و قضاوت را به مردم واگذار کرده اند. این نشانه امیدوار کننده ایست. این جریان قطعا حامی تحریم است. اما تحریم مسئولانه که قصد القا و تحمیل نظر خود به جامعه را ندارد. اخلاقی عمل می کند و به غایت عملگرایانه می اندیشد.

این جریان ها هم البته بدلیل بایکوتی که از سوی حاکمیت مشمولشان شده، منطقا هنوز توانایی تجمیع ندارند، هر چند در صورت آزادی عمل سیاسی یقینا در کنار نیروهای ملی نقش به غایت موثری در تصمیم سازی های اجتماعی خواهند داشت.

دیگر بخش مهم، اقوام ایرانی هستند. اجتماعی که همه گاه نسبت به نقش و جایگاهی که حاکمیت برایشان به عنوان بخش اصلی و اسکلت تشکیل دهنده اندام با وقار ایران زمین قائل است، مشکوک بوده اند..

حق دارند. اکراد ایرانی، اعراب ایرانی، بلوچ های ایرانی، و ......... در ردیف جفادیده ترین اقشار ایرانیان قرار داشته اند، که از پس افعال غیر انسانی سیستم حاکم هزینه های کمر شکنی را بر دوش خود تحمل نموده اند و عشق راستینشان به سرزمین خویش اما همچنان قامتشان را راست نگه داشته و امید به فردائی بهتر همواره درونشان را منور به این کور سوی امید نگاهداشته است. در این میان نباید از جایگاه اقلیت های مذهبی نیز غفلت نمود. اقلیت های مذهبی که کمینه حقوق مصرحشان در قانون اساسی فعلی نیز نادیده گرفته می شود و یا بمانند هموطنان بهائی از اقل حقوق زیستی یک انسان بهره مند نیستند. این گروه نیز همچون اقوام ایرانی، انتخابات را عرصه ای سالم جهت حضور خود نمی دانند و قطعا با نگاهی تهی از التفات به برگزاری آن می نگرند.

جریان دیگری که می باید از آنان نام برد، گروه های چپ هستند. این احزاب و تشکل ها البته به استثنا سازمان فدائیان خلق، به دلایل متعدد که بیش از همه ناشی از ضعف تشکیلاتی شان است، نتوانسته اند نقش موثری در جذب و هدایت مخاطب داخلی داشته باشند و از این حیث بی آنکه مقصودی سخیف داشته باشم از حیض انتفاء ساقطند.

آن گروه آخری اما بهتر آنست که اندر احوالاتشان تفصیل ننویسیم و نگوییم و حرمت قلم محفوظ بداریم. فقط تنها تفاوتی که مابین تحریم از جنس اینان با تحریم از جنس باقی جریان ها وجود دارد، تعریف و برداشت از تحریم است. از همین رو من تحریم را بر دو نوع اخلاقی و غیر اخلاقی تقسیم می کنم و قطعا سهم غیر اخلاقی اش متعلق به همین گروه آخریست.

اینک به دلایل متعدد از جمله درک صحیح غریب به جمیع این جریان های بظاهر ناهمسان سیاسی از شرایط حساس کشور و مخاطراتی که تمامیت ارضی میهن را تهدید می کند( البته به استثناء حامیان گروه آخرینی که ذکر شد) در کل به نظرمی رسد، موضعگیری ها و تحلیل ها محتاطانه تر، پخته تر و علمی تر از گذشته مطرح می شوند.

این خوشایند است. قطعا جای بسی شعف است پس از سالها تضاد های اعتقادی ما بین گرو ههای زاویه دار با بخش یا همه بخش های قدرت حاکم جای خود را به ادراک عقلانی شرایط حساس میهن و منافع و مضار شرکت یا عدم شرکت در انتخابات برای حال و آینده کشور داده است و زمینه را برای گسترش عقلانیت مسئولانه سیاسی در فضای موسوم به فضای انتخاباتی فراهم آورده است. و البته حق انتخاب را به درستی متعلق به ملت زجر کشیده ایران دانسته است.

این روزها خوشبختانه کمتر جریان ، تشکیلات و یا افرادی منتسب و منعطف به این دسته را می بینیم که صفر و صد بینی را ملاک اعلام مواضع خویش قرار داده و جامعه را امر به این فعل و نهی از آن عمل نماید.

جمله آنکه، چه آنها که همچون بنده مشارکت در انتخابات را بخشیدن اعتبار از جیب ملت به جیب نظام می دانیم و در این راستا نفس انتخابات را رد کرده اما فضای به اصطلاح انتخاباتی کنونی را یک فرصت به غایت مناسب جهت طرح و تثبیت مطالبات محوری مدنی و سیاسی جامعه می دانیم و چه آنها که مشارکت را بلاخص با توجه به لزوم جلوگیری از بروز فاجعه ای چون احمدی نژاد ها و ............... لازم می دانند، همگی به این مهم پی برده ایم که ملت حق تصمیم گیری دارد، اما تا چه حد درک کرده ایم که تعریف و دامنه مسئولیت سیاسی و اجتماعی ما چیست و به چه میزان است و آیا اسیر جو یا به اصطلاح برخی اصلاح طلبان خود فریب، شور انتخاباتی فعلی شدن و اطلاعیه های همچون اطلاعیه اخیر صادر نمودن مسئولانه است یا خیر؟

قطعا گذشت زمان همه چیز را ثابت می کند.

یک عدد تصمیم کبری

shokouheiran — Thu, 16 Apr 2009 18:33:18 GMT

یک عدد تصمیم کبری

محمدرضا شکوهی فرد

mrsahokouhifard@gmail.com

حدود 2 ماه مانده به موعد برگزاری آنچه که نظام اسلامی اصرار داشته و دارد، انتخابات آزاد خوانده شود، همچنان تحلیل ها حول مدار بسته حدس و گمان می چرخد .

جبهه اصولگرایان و اتفاق نظر جبری بر روی احمدی نژاد

در جبهه موسوم به اصولگرایان، این روزها به جز بحث پیرامون امکان توافق نهائی بر روی احمدی نژاد به عنوان کاندیدای اصلی، سخن از احتمال به میدان آمدن حسن روحانی هم گهگاه به میان می آید و شایعاتی نیز مبنی بر نظر رهبری بر یکی از دو گزینه علی لاریجانی و دکتر طهماسب مظاهری وزیر اقتصاد دولت هشتم و رئیس کل پیشین بانک مرکزی از دخمه های ذی نفوذ قدرت به گوش می رسد. محسن رضائی نیز این روزها نامی است که نظرات را اقلا در بخشی از جبهه اصولگرایان، به خود معطوف نموده است، هر چند به نظر من کناره گیری رسمی محمد باقر قالیباف مهمترین رخدادی بود که این شایعات را تا حدود زیادی تحت الشعاع خود قرار داد.

انصراف نه چندان غیرمنتظره محمدباقر قالیباف شهردار فعلی پایتخت از رقابت های انتخاباتی ریاست جمهوری، بیش از پیش وزنه احتمالات را بسود آندسته از خبرگان نظر که احمدی نژاد را نامزد قطعی اصولگرایان می دانند، سنگین کرد.

آنچه می توان نه صرفا به مثابه یک گمانه زنی سیاسی بل به عنوان رونمائی پرده ای دیگر از یک حقیقت تکراری بیان نمود اینست که قطعا انصراف سردار قالیباف به سیاق انتخابات ماضی، یک کناره گیری نیمه دستوری(1) بوده است و یقینا این دستور فقط و تنها فقط، از ناحیه نظر رهبری و حلقه مشاوران ایشان در بیت، ساطع و صادر شده است، صرفا با این تفاوت که در دوره پیشین رهبری تا اواخر راه مردد بود بین گزینه هایی چون احمدی نژاد، لاریجانی و قالیباف، اما هم اکنون شرایط کاملا با دوره پیشین متفاوت است.

استفاده نمودم از ترکیب واژه فقط و تنها فقط از اینرو که با وجود آنکه بسیاری از بردها و روئسای جریان موسوم به اصولگرایان ، همینطور بخش های استخوانداری در سپاه و دیگر ارگان های امنیتی و انتظامی از حضور مستاجر کنونی ساختمان بهشت در کورس رقابت جهت تکیه بر مصدر ریاست دستگاه اجرائی حمایت می کردند و کماکان نیز بر پشتیبانی از قالیباف مصرند. ولی طبق روال مسبوق، حرف حرف مقام عظمای ولایت است و بس.

اما حجت الاسلام علی خامنه ای، شطرنج باز ماهریست.گرچه دیرسالیست یک نفره بازی می کند. او می داند باردیگر به یک مهره موم مانند نیاز دارد تا بیش از پیش طول و عرض حیات خلوت رهبری( یا آنچه حوضه اختیارات ولی فقیه نامیده می شود) را گسترش دهد.

چرائی اعمال جبر دیگرباره بیت رهبری به سردار قالیباف جهت کناره گیری از نامزدی انتخابات آتی، بر بسیارانی از دنبال کنندگان کمدی کسل کننده بازی های انتخاباتی در جمهوری اسلامی روشن است. بحث شخص قالیباف مطرح نیست، . حجت الاسلام خامنه ای با آگاهی به نقش موثر دولت نهم در پیاده کردن دیدگاه های رهبر، بی هیچ اما و اگری چه در حوضه داخلی و چه در حوضه سیاست خارجی ، تشخیص داده اند، تنها فردی که نه تنها می تواند بلکه باید فرصت پیروزی را از اصلاح طلبان بگیرد، شخص محمود احمدی نژاد است .

رهبر، البته به اشتباه، اما همچنان سرمستانه سوارند بر قالیچه این توهم خطرناک که هیچ کس به جز یک احمدی نژاد، که هم نظری مریدانه به رهبر دارد (به قول آقای الله کرم اگر رهبر بگوید ماست سیاه است، با آغوش باز سخن معشوق به جان می خرد و خمار قبله مولایش می شود)، و هم با رفتار طلبکارانه اش در عرصه سیاست خارجی دنیای به زعم آقای خامنه ای استکبار را در موضع انفعال قرار داده است، نمی تواند چهارستون قدرت سیستم او را تحکیم کند.

مع الاصف حجت الاسلام حسینی خامنه ای مدتهاست خاصه در این 3 ساله اخیر، اسیر توهمات اینچنینی است، و ظاهرا قصد خارج شدن از دایره بسته اینگونه توهمات و ذهنیات کاذب را ندارد.

بطور مشخص، امتداد حمایت شخص رهبر از احمدی نژاد، سرمایه گزاری گسترده تبلیغاتی احمدی نژاد در مناطق محروم طی سالهای گذشته به علاوه تسلط بی چون چرای دولت بر ابزارهای تغییر نتیجه و همچنین هماهنگی بی سابقه شخص رئیس جمهور و وزارت کشور با شورای نگهبان جملگی در کنار یکدیگر، از عمده علل نگاه تردیدآمیزی بود که در پایان قالیباف را به نماندن در صحنه قانع کرد بی تردید حضور شهردار خوش نام تهران در میدان، فقط بازی را برای ایشان به یک بازی بی سرانجام که بازنده اش خسر دنبا و الآخره خواهد بود، مبدل خواهد کرد. نکته ای که از دید تیزبین شهردار تهران دور نمانده است.

در نتیجه قالیباف ، به پشتوانه زکاوت اثبات شده اش خود را قربانی چنین رقابتی نکرد.

طبعا، قالیباف درک کرده است، احمدی نژاد به گواه سبقه چهارساله اش، تا چه میزان چون چهارپایی گاها چموش اما مطیع، در رکاب چوپان به چرا آمده، با همه فضاحت های سیاسی و اقتصادی اش، پایه های اقتدار ولی فقیه را مستحکم تر از گذشته کرده است و به مفهوم واقعی کلمه نورچشمی آقاست .

طبیعیست، سردار با زکاوت دوران جنگ آنقدر واقع بین هست که پی ببرد، شرکت در رقابتی که یک گوشه اش این مطیع الدوله جاهل و یکی یکدانه رهبر باشد، خرج بیهوده اعتباریست که رضاخان اسلامی به مدد مدیریت قابل تقدیر خود بر کشتی سابقا به گل نشسته شهرداری پایتخت، نصیب خود کرده است.

جمله آنکه از نظر من، بزودی نهایتا تا 15 اردیبهشت ماه اجماع نهائی جریان اصولگرا بر روی احمدی نژاد به عنوان نامزد واحد حاصل خواهد شد، هر چند این اتفاق نظر را با توجه به مباحث پیرامون حضور چهره های چون قالیباف، رضائی و........ سخت بتوان یک اجماع سلبی تلقی کرد، اما یقینا نظر کلی جبهه اصولگرایان در پایان مماس بر نظر حجت الاسلام خامنه ای خواهد بود. در این میان اما باید به آندسته از کارشناسان و تحلیلگران انتخابات که هنوز امیدوارند شخصی جز محمودا حمدی نژاد برایند نظرات رهبری و جریان های اصولگرا باشد عرض کنم، رهبر جمهوری اسلامی قطعا اگر اندک تمایلی به جابجائی و تغییر در رآس دستگاه اجرائی داشت، اقلا در این مظروف زمانی صدارت احمدی نژاد بر قوه مجریه، به لطایف الحیل، حتی وارد آوردن کمینه نقد به رئیس دولت نهم ، می توانست سیگنالهائی به جریان های سیاسی بفرستد. اما او چنین نکرد و یقینا در مدت کوتاه مانده به موعد انتخابات هم دست به چنین عملی نخواهد زد. حجت الاسلام خامنه ای یک بار در دوم خرداد هفتاد و شش چوب چنین اشتباهی را خورد. قطعا اگر هر کس بجز احمدی نژاد از صندوقها بیرون بیاید، بیش از همه اتوریته رهبری را تحقیر خواهد نمود و این رویدادی نیست که ولی فقیه بدنبال آن باشد. حمایت تامه او طی این چند ساله از دولت نهم بلاخص شخص احمدی نژاد نشان می دهد، نظر اعلاحضرت با شخصی به غیر از محمود احمدی نژاد نیست .بی تردید حجت الاسلام خامنه ای کفه هزینه و برایند را خوب می شناسد و نمی گذارد فردی از صندوق بیرون بیاید که بار دیگر، جامعه را به سوی این تحلیل سوق دهد، که نه به احمدی نژاد نه به رهبری بود.

اما در اردوگاه اصلاح طلبان هم فضا همچنان شایسته اتلاق صفت غیرشفاف است.

هر چند حمایت رسمی اخیر جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب ، حزب کارگزاران و مهمتر از همه مجمع روحانیون مبارز، از مهندس موسوی کمی از تراکم و نزدیکی ابرها به زمین چپ های طرد شده از سیستم کاسته، اما نباید فراموش کنیم، همچنان مرغ شیخ مهدی کروبی و یارانش در اعتماد ملی یک پا دارد و از آنسو نیز اخباری از احتمال پذیرش خواست بسیارانی از تحول خواهان بریده از تجربه شکست خورده دوم خرداد، مبنی حضور حجت الاسلام عبدالله نوری به بیرون درز کرده است.

هر چند در این میان، اخیرا ناظر اپیزود جدیدی از بی اخلاقی های سیاسی آنهم توسط محمد علی ابطحی که دیرسالیست نامش با خاتمی و طبعا مجمع روحانیون عجین بوده است، بوده ایم، اما همچنان بر اساس پیش انگاری های انتخاباتی بختی قابل ذکر برای شیخ خوشخواب متصور نیست

بایکوت علنی مهدی کروبی از سوی جریان های تابلو دار اصلاح طلب همچون مجمع روحانیون، سازمان مجاهدین انقلاب، جبهه مشارکت و حزب کارگزاران سازندگی خود برهانی دیگر است در رنگ حقیقت گرفتن این پیش بینی که مهدی کروبی شانس چندانی برای ماندن در کورس رقابت ندارد.

( دلیل آنکه سخن از بی اخلاقی سیاسی به میان آوردم، نه نفس موضعگیری جناب ابطحی بلکه عدم شفافیت ایشان در اعلام این موضع بود. بی گمان، اندکند آنها که ندانند و نپذیرند ابطحی به عنوان یار غار سید محمد خاتمی وظیفه داشت رسما اعلام نماید،آیا همان گونه که اکنون بخشهایی از جامعه البته شاید به غلط، برداشت نموده اند، موضع ایشان به نفع مهدی کروبی، موضع نزدیکترین فرد به محمد خاتمیست یا موضع مستقل یک چهره شناخته شده سیاسی که دخلی و ریطی به شخص خاتمی ندارد. هر چند هستند افرادی که معتقدند موسوی به هیچ کس باج نمی دهد و از این زاویه به حرکت جدید آقای ابطحی می نگرند.)

در این میان، تردیدی نیست که حمایت جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین از مهندس موسوی ناگزیر بوده است و همچنین پشتیبانی کارگزاران از او که بیشتر به طنز شباهت دارد. کارگزارانی که در صورت موفقیت مهندس موسوی در انتخابات، حامی او و دولتش نخواهند ماند.

من فکر می کنم، اعلام حمایت کارگزاران از میرحسین وامدار دو پیش زمینه بود تا از حوضه حدس به ورطه عمل رسید. ائتلاف و اتفاق نا نوشته ای که از چندی پیش مابین آقای خاتمی، مجمع روحانیون و جبهه مشارکت با طیف تکنوکرات های تحت رهبری معنوی هاشمی پیرامون مبحث انتخابات پیش رو، شکل گرفته بود، را می توان علت نخستین پشتیبانی کارگزاران سازندگی از مهندس موسوی دانست. دلیل دوم که به نظرم علت العلل است، آنست که آقای هاشمی از کوتاه زمانی پیش مصمم شده، از شخصی و تشکیلاتی حمایت کند که در مقابل آستان نامبارک حضرت رهبر به راحتی سر خم نکند.هاشمی در این چند ساله اخیر بلاخص در جریان رقابت های پیشین انتخاباتی ریاست جمهوری طعم تلخ تحقیر خود توسط دست های منتسب به بیت رهبر را چشیده بود و اکنون هوشیارانه به لحظه انتقام می اندیشد.

شاید باورش کمی دشوار باشد ولی به زعم من هاشمی اگر اتمسفر سیاسی فعلی اجازه می داد و فضا برایش مناسب بود و البته قدرت و نفوذش کمی بیش از حال ، قطعا حتی نظر و تمایلی افزون تر از میرحسین به عبدالله نوری داشت، اما خب باید بپذیریم، هاشمی یک عملگرای تمام عیار است که زیرکانه آینده را پیش بینی و ترسیم می کند و برای او مسلم است شیخ عبدالله نوری، از نظر نظام، حق حضور در عرصه را ندارد و قاعدتا پشتیبانی از او در نظر هاشمی شرط بندی بر روی اسب از پیش بازنده است.

البته نباید فراموش کنیم ذکر این نکته که هاشمی در شرایطی خاص می توانست حامی آقای نوری باشد، دلیل بر نیک نگری سیاسی و ضدیت هاشمی با چارچوب آلوده نظام نیست، برعکس هاشمی فقط می خواهد گرانیگاه قدرت را تغییر دهد نه کلیت آنرا، از اینرو شاید از نظر رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام ، عبدالله نوری قدرت تحقق این خواسته او را می داشت، اگر فضا تا حدود معینی متفاوت بود. هر چند یقینا این بیش از آنکه نشان از زیرکی هاشمی باشد، ناشی از عدم شناخت کامل او از تحول عمیق فکری است که طی چند ساله اخیر در عبدالله نوری بوجود آمده است.

به نظر من و البته بسیاری از خبرگان بی غرض، گرچه شانس تایید صلاحیت آقای نوری از سوی شورای نگهبانی که سرنگهبانش قیچی بدستی چون احمد جنتی است، منطقا در همسایگی صفر پرسه می زند، اما تجمیع خواست و اقبال اصلاح طلبان پشت سر نوری، اقبالی که در بردارنده دامنه وسیعی از تحول خواهان باشد، حتی بدون تعمیم به آقای خاتمی و آقای موسوی، در کنار حمایت یک مرجع تقلید به غایت پر نفوذ چون آیت الله العظمی منتظری از حضور آقای نوری ، رد صلاحیت و اوت کردن او را از صفحه شطرنج انتخابات، آنچنان برای رهبر و شورای نگهبان به عنوان بازوی الک کننده انتخاباتی حجت الاسلام خامنه ای هزینه ساز خواهد کرد، که احتمال عقب نشینی حاکمیت را در قبال خواست طیف وسیعی از جامعه که به پشتیبانی یک مرجع تقلید گرد نوری حلقه گزیده اند، بوجود می آورد.

در ضمن حتی اگر پیرو یک فرادید رئالیستی باشیم و بپذیریم، نظام این هزینه سنگین را هم پرداخت خواهد کرد و همچنان در را بر نوری می بندد، باز هم شرکت هر چند سمبولیک نوری خالی از فایده نخواهد بود، زیرا دسته کم، پتانسیل فشرده تر کردن صفوف تحریم کنندگان انتخابات را در خود خواهد داشت و همچنین، گفتمان انرژیکی را در جامعه ایجاد خواهد نمود، که متفاوت از دوم خرداد، صرفا تحول و تغییر را نمی خواهد بلکه خودش این تحول را حتی به زور هدایت و عملی می کند، گفتمانی که آن نه معروف دوم خرداد به رهبر را اینبار به شکل یک سیلی حقیقی روانه گونه های حجت الاسلام خامنه ای و لایه های تام گرای حاکمیت خواهد کرد.

در هر روی، آقای نوری هر چه زودتر باید تصمیم خود را بگیرد و به درخواست کثیری از فرزندان دردمند ملت که برای نجات کشور دل به حضور و اراده او بسته اند، به گونه ای شایسته پاسخ گوید و اطمینان داشته باشد، که اینبار شکست در حرکتی که تجدید ساختار و نه اصلاح و تزئین طاقچه های قدرت را دنبال می کند، امکان وقوع ندارد. اکنون آقای نوری باید درک نمایند، در این برهه از زمان که سیاست ورزی های منفی نظام و کادر کنونی زعمایش در درون و بیرون مرزهای وطن، میوه های تلخی چون آسیب های روزافزون اجتماعی و اقتصادی و همچنین تهدید بلقوه تمامیت ارضی را نصیب میهن کرده است، سکوت و تردید جایز نخواهد بود. این اغراق نیست اگر مدعی باشیم تنها نوریست که مستعد است، ابرهای تهدید را از آسمان وطن رخت بربندد و صد البته این مهم جز با اراده ای مستحکم در جهت، باز هم می گویم، تجدید ساختار و نه اصلاح و رنگ آمیزی دیواره ای قدرت حاکم، عملی نخواهد شد.

باری، جناب نوری، زمان به سرعت می گذرد، لطفا هر چه سریعتر تصمیم خود را بگیرید. تصمیمی که صمیمانه آرزو دارم یک تصمیم کبری باشد.

(1). نیمه دستوری بدین معنا که رهبری قصد تکلیف کردن را نداشته صرفا به گونه ای به اطلاع آقای شهردار رسانده است که نظر آن عالیجناب با دیگریست و شرکت قالیباف جز تحقیر، برایش حاصلی به بار نخواهد آورد)

د.

از ملی شدن نفت تا روز ملی فناوری (وارداتی) هسته ای

shokouheiran — Sat, 11 Apr 2009 09:09:10 GMT

از ملی شدن نفت تا روز ملی فناوری (وارداتی) هسته ای

محمد رضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

از برکات گسترده انقلاب بهمن پنجاه و هفت یکی هم بازی با واژه های اصیل و کلیشه ای کردن آنها ست. واژگانی نظیر ملت، ملی، وحدت، وطن، شهید و ................ .

در حقیقت انقلابیون یا به تعبیر عرفای تحولات سیاسی ایران معاصر، مصادره کنندگان انقلاب بهمن، طی این سه دهه خاصه پس از به تخت نشستن حجت الاسلام علی خامنه ای، با سوء استفاده از مضامینی که در حوضه دید عمومی جامعه، معتبر و محترم بوده و کماکان نیز می باشد و قطعا در آینده نیز خواهد بود، مساعی مستمر خویش را در جهت مصادره به مطلوب کردن واژگان و تعاریف مذکور مصرف نمودند.

حداقل برای نسل من که قائدتا فرزندان همان خودزنی دسته جمعی بهمن سیاه هستیم، شنیدن کلمات و عباراتی چون ملت و ملی و شهید و شهید پرور و ایثار و .............. نه فقط در بردارنده نوعی احساس منفی است و چه بسیار زمانها که گوشهامان را اذیت می کند، بل برانگیزاننده خشم توامان با نفرت از همه آنهاییست که چنین عباراتی واجد اصالتی را از زبان آلوده به کذبشان برون می تراوند و بک گراند تیره ای در ذهن عدیدی از اجتماع کلافه از جور و جفای حاکمیت نسبت به اعتبار چنین واژگانی پدید می آورند.

مثال واضح و روشنی که همین چند روز پیش دیگر بار این حس را در من و یحتمل بسیارانی چون این بنده حقیر زنده نمود، به کارگیری واژه ملی در جمله مضحک روز ملی فناوری هسته ای از سوی رسانه های دیداری و شنیداری جمهوری اسلامی و مسئولین آن بود.

باور بفرمائید، اگر فردی مدعی شود از پس شنیدن این جمله و جملاتی از این جنس، انبانی از کهیر وجودش را تسخیر می نماید، باید به محق بودنش رای محکم داد.

حاکمیت هر چند دیرگاهیست خود به خوبی دریافته که اغلب قریب به اتفاق جامعه ایرانی دیگر فریب این شعائر مجعول را که همه گاه با هم آغوشی عباراتی از جنس ملی و ملت، سعی در صدور آن به اذهان اجتماع ایرانی دارند را نمی خورد، اما در زمینه برنامه هسته ای خود، تامه تلاش خویش را در جهت جا انداختن پروژه هسته ای جمهوری اسلامی به مثابه یک حرکت ملی بکار بسته است و یقیینا بدور از واقع نگری است اگر بگوییم، موفق نبوده است.

اما قطعا این یک موفقیت محدود، مقطعی و مستعد فروریزی است. تاریخ همواره ثابت نموده است، هر آنچه در کالبد تعاریفی چون غروانگیز و افتخار آمیز نثار جوشش های اجتماعی حال چه در حوضه دینی چه در حوضه ملی شده است، فلاشی از حقیقت بوده است نه دروغ.

استفاده چهار اسبه نظام از بازوهای رسانه ای خود البته بیشترین نقش را در این موفقیت مقطعی داشته است، اما اهم فی الاهم براهن چرایی تلاش پیگیر و مجدانه حاکمیت در تلقین این دروغ که برنامه هسته ای نظام یک مسئله ملی است، جدای از تجمیع حمایت داخلی به عنوان یک عقبه مستحکم اجتماعی از برای برنامه هسته ای خویش در جهت خنثی سازی واکنشهای بین الملی نسبت به فعالیت های حساس هسته ای رژیم، خریدن اعتبار هر چند کاذب از سوی جامعه به تنگ آمده ایرانی برای نظام موقعیت تاریخی آن است. در واقع سیستم می خواهد در پس تثبیت جایگاه ملی برای برنامه شبهه انگیزش، اینگونه وانمود نماید که اگر زمانی ایرانیان به ملی شدن صنعت نفت در اوائل دهه سی خورشیدی به عنوان مظهر غرور ملی معاصر خویش می نگریستند، اکنون فناوری ملی هسته ای جمهوری اسلامی نماد جدید و معظم تر غرور و افتخار ملی ایرانیان است.

البته پاسخ به چرائی این مسئله که دلیل آلترناتیو سازی کاذب نظام برای ملی شدن صنعت نفت چیست، یقینا باز می گردد به نوع نگرش سیستم فعلی حکومتی به موفقیت جاودانه ملی شدن صنعت نفت به رهبری زنده یاد دکتر محمد مصدق.

رجعت باز شناسانه به رویداد افتخار آمیز ملی شدن صنعت نفت در ایران بیش از گذشته موید این حقیقت است که نگاه جامعه ایرانی به مسئله ملی شدن صنعت نفت ، نگاهی آگاهانه به یک حقیقت مدغن تاریخیست. حقیقتی که موجب می شود ایرانیان ادعای دروغین تلاش های گسترده طیف مذهبیون بلاخص روحانیون را در جهت مصادره دروغین رهبری و پیشبرد حرکت ملی شدن صنعت نفت در ایران به سخره می گیرد و همواره بر نقش بی بدیل زنده یاد دکتر محمد مصدق و ملیون سکولار همراه آن عزیز در شروع، رهبری و هدایت این حرکت تاریخی تاکید می ورزد.

به شکل مشخص می توان اینگونه گفت، که راهبران نظام جمهوری اسلامی به عنوان نمایه کامل طیف روحانیون و مذهبیون خاصه در دوره معاصر تاریخ ایران زمین، هر چند از بدو پیروزی نکبت پنجاه و هفت سعی داشتند، ملی شدن صنعت نفت و البته بسیاری دیگر از افعال مفتخرانه تاریخ میهن را به نام خود مصادره نمایند، اما عمق و ژرفای شناخت جامعه از رویداد ملی شدن نفت تا بدان اندازه بود، که هیچگاه مجال و مجوز غصب این افتخار ملی را بدانان نداد. حاکمان فعلی ایران به درستی دریافته اند که گرچه مدتهای مدیدی از آن واقعه مبارک سپری شده است اما حقایق بعضا تلخ تاریخ بلاخص در مورد نقش مهرز و منفی مذهبیون پیرو روحانیان در به فعل درآمدن کودتای 28 مرداد و مظلومیت ملیون به رهبری جاوید یاد دکتر محمد مصدق را نه تنها بازماندگان نسل های گذشته بلکه جوانان هم نسل من نیز در ذهن خویش به مثابه یک درس متدولوژیک تاریخی به ارث برده اند.

طنازی طنز پردازان بی استعداد و همواره مبتدی نظام البته زمانی رنگی سیر تر و مشخص تر به خود می گیرد که واقعیات فعلا پنهان برنامه به اصطلاح ملی هسته ای رژیم، در مقابل انظار عمومی ایرانیان جلوه گر شود. آنزمان که این تصویر سانسور شده مصور شد، بی شک بیش از آنکه سخره جامعه ایرانی را به دنبال داشته باشد، مسبب نقش بستن تلخندی بر لب بسیارانی از ما ایرانیان خواهد بود که به کدامین حق، حاکمان و هادیان نظام جمهوری اسلامی به خود اجازه داده اند طی این سالها میلیاردها دلار از جیب ملت خرج واردات و خرید دانشمندان و تجهیزات کره ای ، روسی ، پاکستانی و چینی نمایند با این هدف ناگفته و مستتر که روزی دست یابند به سودای دیرینشان سلاخ هسته ای آنهم نه از برای استفاده در مسیر دفاع از میهن بل از سر نگرانی پیرامون طول و عرض زمانی و مکانی بقاء قدرت اهریمنی و بد شگونشان..

آقایان در دستگاه سیاست گذاری نظام جمهوری اسلامی باید بدانند، اعمال این گونه شیوه های پوسیده در تحریف و تخریب وجهه نهضت ملی نفت، از قبیل تحت الشعاع قرار دادن این واقعه مهم تاریخی با تاریخ سازی ها و نماد سازی ها و قهرمان سازی های به غایت مضحکی چون گرامیداشت روز ملی فناوری وارداتی( هسته ای) بیش از آنکه برآورنده سودای سراب مانندشان باشد، مسبب و نمودار کننده سکانسی دیگر از بی آبروئی های شان نزد اذهان بیدار ایرانیان خواهد بود.

میرحسین خوب، بد یا بدتر

shokouheiran — Thu, 09 Apr 2009 15:10:18 GMT

میرحسین، خوب، بد یا بدتر

محمدرضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

توضیح: (این نوشتار صرفا تلفیقی از دفاع از شخصیت پاکیزه مهندس موسوی است و انتقاد به تصمیم سیاسی اخیرش به شکستن دیوار بیست ساله عزلت).

بنده گرچه میرحسین را یک عنصر پاک نهاد و دلسوز سیاسی می دانم اما انتقادات بسیاری به چرایی حضور ایشان، و عدیدی از مواضع او از جمله در زمینه حقوق بشر، جنگ هشت ساله و پرونده هسته ای دارم و فکر می کنم صرف مخالفت او با توقیف مطبوعات و حمله به سیاست های احمدی نژاد ها و ............ دلیل کافی برای اعتماد جامعه به ایشان نخواهد بود.

از روزی که مهندس میر حسین موسوی رسما نامزدی خود را جهت حضور در انتخابات آتی ریاست جمهوری اعلام نمود، سیلی از هتاکی ها و بعضا سوء تفاهمات گداخته شده بر علیه اعلام او و حضورش به راه افتاد. جالب آنکه خیل گسترده و پر دامنه حملات مذکور بر خلاف آنچه بسیارانی متصور بودند نه صرفا از سوی جریان های وابسته به محافظه کاران حاکم بل از سوی آنان که گمان بر حمایت و همگامی شان بود نیز نثار موسوی شد. گرچه اختلافات مبنائی که از دیرباز میان تکنوکرات های کارگزاران و دیگر حلقه های گرد آمده به دور هاشمی با مهندس موسوی وجود داشت و سبقه اش نزد عموم تا حدودی روشن بود، این حدس را تقویت می نمود که اتوکشیده های کاراگزارانی چندان دید مثبتی نسبت به شکسته شدن روزه سیاسی 20 ساله مهندس موسوی نخواهند داشت و اگر هم از او حمایت کنند بی تردید این حمایت تام و بی اکراه نخواهد بود، اما کمتر کسی پیش بینی می کرد انبانی از حرمت شکنی ها و بی نزاکتی های سیاسی از جانب هواداران یار دیریش، یعنی محمد خاتمی متوجه او و حضورش در عرصه شود. من اصولا نمی خواهم در مورد اینکه گفته می شود میرحسین به خاتمی از پشت خنجر زد و اساسا او به سفارش ایکس و ایگرک وارد میدان شده بنویسم زیرا به نظرم اینگونه بحث ها و اتهام زنی ها با التفات به شناختی که از تم شخصیتی مهندس موسوی دارم، در عرصه تحلیل وضع موجود، اعلام حضور و مواضع اخیر میرحسین ، جایگاهی ندارد.

چه کسی است که نداند کناره گیری او از صحنه سیاست بیش از همه ناشی از عمق اختلافاتش با حجت الاسلام علی خامنه ای و طیفی از مگسهای حلقه گزیده به دور شیرینی ولایت فقیه ثانی بود؟

چه کسی است که نداند میرحسین در کشاکش جنگ، بی آنکه به مانند برخی از زبل خان های سیاسی گوشه چشمی به مستحکم کردن پا یه های قدرتش داشته باشد و در حسرت و راه رسیدن به اوج، هر وقاحتی را به فعل در آورد، صرفا به عشق خدمت صادقانه به کشورش در هنگامه ای که تحت تجاوز دشمن بعثی قرار داشت، تا بدان جا که فضا مجالش می داد پایمردانه ایستاد و در برابر رئیس جمهوری وقت و رهبر فعلی جمهوری اسلامی اندکی ذره ای سر خم نکرد و رو به قبله ولایت وقیحه فقیه رکعتی نماز نخواند .

آری میرحسن بیست سال کنج عزلت گزید و سکوت را البته شاید به اشتباه ترجیح داد و تنهائیهایش را با قلم مو ها و بوم هایش قسمت کرد و البته گهگاهی با همسرش، دل به فلسفه و شعر می سپرد و اندر احولات چیستی و چرایی فلسفه اسلامی و لزوم باز خوانی نقادانه دیدگاه های مرحوم شریعتی ساعتها را با مباحثاتی شیرین سپری می کرد

با آن که به شهادت نوشته های پیشینم بارها و بارها نفرت و عداوت خود را با نظام سرتا پا فساد جمهوری اسلامی به غلیظترین و شدید ترین شکل ممکن ابراز کرده ام ، اما همچون آنروز که علی رقم مخاالفتم با حضور دگرباره آقای خاتمی در عرصه انتخابات از شخصیت او صادقانه دفاع نمودم و آنها را که به نام اپوزسیون، پاکدامنی و خلوص نیت سید خندان را گاهی به سخره گرفتند و بیش گاهی حتی بی رحمانه تر از محافظه کاران، بارانی از ناسزا ها و دشنام ها را نثارش کردند، به سهم و وسع خود شماتت نمودم، اینبار هم صادقانه از شخصیت موسوی ونه تصمیمش دفاع می کنم چرا که در این شهر آشوبی که هر فرد و جریان و گروهی صرفا برای مطرح شدن و به اصطلاح از قافله عقب نماندن چشم بر روی اندک سپیدی ها می بندد و ذهن منجمد و کین آلودش جز تیرگی نمی بیند، من و امثال من اگر چه نوک تا دم این رژیم شیطانی را عامل بلایایی که طی این سه دهه بر کشور تحمیل شد می شماریم، اما در این میان نیز وظیفه خویش می دانیم که آمبیانس پیش رویمان را سپید و سیاه نبینیم و به مرض تاریخی صفر و صد بینی دچار نشویم.و خدای ناکرده پا بر حق نگذاریم و همراه و همگام آنان که آگاهانه و نا آگاهانه زبان و قلم به حرمت شکنی و دشنام دهی می سپارند، نشویم و نباشیم.

به هر روی مهندس موسوی در آستانه 70 سالگی است و این گمانه برخی که طمع قدرت چشم ایشان را کور کرده، با کمال احترام در خوشبینانه ترین فرض، ساده اندیشی محض است و در بدبینانه ترین حالت مهمل بافی و شاید هم .............

میرحسین وامدار تجربه تلخ ولی گرانبهای نخست وزیری دوران جنگ است و نه توی سیاست در ایران تحت اشغال روحانیون را به خوبی می شناسد. اگر احساسات نوستالوژیک دوم خرداد را کنار بگذاریم و منطقی به سپهر هزار رنگ سیاست در ایران امروز بنگریم، قطعا می پذیریم که نقش موسوی اقلا در پیشبرد متدها و سیاست هایی که خود بدان اعتقاد داشت، بارز تر و مشخص تر از امثال آقای خاتمی بوده است.

این مضحک است که موسوی را بمباران کنیم که چرا به خاتمی پشت کرد. من فکر می کنم مهندس موسوی به عنوان یک شخص شاخص با رزومه روشن در حوضه مسئولیت های مهم سیاسی حق دارد خود راهش را انتخاب کند، کما اینکه آقای خاتمی نباید آن شعار معروف یا من یا موسوی را مطرح می کرد، این شاید بزرگ ترین اشتباه محاسبه خاتمی بود که لطمه سنگینی به اصلاح طلبان زد. موسوی بزرگ تر از خاتمی نیست اما کوچکتر از او هم نبوده ، نیست ونخواهد بود.

از نظر من مهندس موسوی یک سویالیست متعهد است هر چند از اینرو است که عده ای سعی دارند، انگ ایده آلیست دهه پنجاهی که جز آرمان های کهنه چپ ثروتی ندارد، را به او بچسبانند اما بر خلاف تصور آن عده محدود و معدود اما شوربختانه ذی نفوذ، موسوی یک چپ به غایت پراگماتیست است و گواه صادق و بی شبهه این مدعی کارنامه او در دوران نخست وزیری اش است. در آن دوران سخت و صعب هر چه را که بدان معتقد بود در جاده عمل قرار داد گرچه سنگ اندازی برخی از جمله ولی وقیح فعلی مانع از بلفعل شدن کامل افکارش شد، اما تا پایان سرسختانه بر مواضعش پافشاری کرد و آن روز که ناچار فضا را نامناسب برای خدمت تشخیص داد،جامه احرام بر تن نمود و بیست سال تارک دنیای سیاست شد

البته منظور نظر بنده از سوسیالیست متعهد نسخه امروز و بروز شده سوسیالیسم است نه آنچه چپ های دهه 70 بر آن پافشاری می کردند.

این همه تکریم شخصیت، مهندس موسوی دلیل نمی شود که از او انتقاد نورزم یا به او هشدار ندهم و برخی چراغ ها را به زعم و سهم خویش به عنوان یک فرزند دلسوز میهن روشن نکنم..

مهندس موسوی باید رسما و بی تعارف موضع خود را در زمینه نقض مکرر و بی شرمانه حقوق بشر توسط بازوهای امنیتی و قضایی نظام اعلام کند. باید موضع خود را در قبال اعدام های سال 60 و 67 ، قتل های زنجیره ای، بازداشت ها و قتل های سال های اخیر فعالین مدنی و سیاسی در سیاه چاله های رژیم، از جمله بازداشت دانشجویان، روزنامه نگاران ، وبلاگ نویسان و فعالین حقوق زنان و قتل زنده یادان، اکبر محمدی، زهرا کاظمی، زهرا بنی یعقوب، یعقوب مهر نهاد، امیر حشمت ساران، امیدرضا میرصیافی و .............. اعلام نماید. در صورت امتداد روند بی توجهی و عدم اعلام موضع ایشان در رابطه با این فجایع، قطعا چهره وجیه المنظرشان تحت الشعاع این غفلت شاید آگاهانه قرار خواهد گرفت.

ایشان باید بی هیچ واهمه ای صادقانه، روشن نماید، جنایاتی که در دوران نخست وزیری ایشان در سیاه چاله های نظام انجام شد،با اطلاع او بوده یا خیر؟

ما از او انتظار گورباچوف بودن یا ایفای نقش واتسلاو هاول را نداریم، ولی دست کم با عنایت به زوایای فکری ایشان به رهبری نظام و سویه اعتقادی شان، پیرامون مباحثی چون آزادی بیان، عدالت اجتماعی و ............. امید داریم، اقلا خودش باشد. بی تردید اگر فردی همچون عبدالله نوری در رقابت حضور پیدا می کرد، امید به ایفای چنین کاراکتری از سوی او بیشتر قابل پیش بینی بود، زیرا افرادی چون نوری، بدلیل نقش شناخته شده و کاریزمای سیاسیشان حتی در صورت رد صلاحیت باز هم بسیاری از تابوها و یخهای انتخاباتی را می شکست، از جمله نشانه گیری نوک پیکان انتقاد به شخص رهبری نظام.

امید است، حال که میرحسین پس از دیرسالی دوری و حاشیه نشینی، مجددا پا به میدان نهاده اند، با التفات به عمق تاثیرگذاریشان به عنوان یکی از شناخته شده ترین پرسوناژهای سیستم فعلی، بدور از تعارفات و ملاحظات کلاسیک ، همه آن مسائلی را که یار دیرینش محمد خاتمی چه پیش و چه پس ازتکیه زدن بر قدرت اجرائی انجام نداد، عملی نماید، ودر این راه وضعیت قرمز نظام و محدودیت مولفه زمان را با توجه به مواضع جهانی علیه رژیم و احتمال تهاجم نظامی به کشور مورد توجه ویژه قرار دهد

میرحسین باید تعریف مشخصی از اصولگرای اصلاح طلب هستم ارائع دهد. بسیار خوب، اگرقبول کنیم او یک اصولگرای اصلاح طلب باشد، قائدتا باید از ایشان پرسیده شود، اصول اساسی انقلاب بهمن که عبارت بود از استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی پس از گذشت سه دهه از عمر نظام جمهوری اسلامی هر یک تا چه میزان عملیاتی شده است؟

مهمتر از همه آنکه مهندس موسوی می باید از هم اکنون برای مخاطبان و همراهان و اجتماعی که دل به پیروزی ایشان بسته است، روشن نماید، آیا نگاهش به پست ریاست دستگاه اجرائی چیزی بیش از چرخ پنجم درشکه به گل افتاده نظام است یا ...................؟)

بدیهیست، استنکاف مهندس موسوی از دادن پاسخ روشن به این پرسشها و شبهات ، می تواند به طرفه العینی همه آن اعتباری را که طی سکوت دو دهه اخیرش برای خود و همراهانش خریده بود، فنا سازد.

آنچه مشخص است این واقعیت است که موسوی جسارت و شجاعت و ریسک پذیری افزونتری نسبت به آقای خاتمی دارد، و این خود البته در فضایی که اولا متولیان برگزاری انتخابات در وزارت کشور و شورای نگهبان شارلاتان هایی چون جنتی ها و محصولی ها و دانشجوها نباشند و اراده مبارکه ولی وقیح بر نور چشمی هایش معطوف نباشد و مهمتر از همه ابرسیاه حمله به ایران بر فراز آسمان کشور خیمه نزده باشد، امیدوار کننده است. تکرار می کنم، فقط در این شرایط.

در هر روی عقلا نیک می دانند، آنچه نظام جمهوری اسلامی متولی آن است، کاریکاتوری از انتخابات است، که هیچگونه مشروعیتی ندارد. بنابراین مخاطبان محترم نوشته های بنده را حمل بر دعوت دوستان به مشارکت در رنگ آمیزی این کاریکاتور نکنند. مجددا تکرار می کنم بنده فقط از شخصیت سیاسی مهندس موسوی دفاع می کنم، نه از تصمیمش به بازگشت به عرصه سیاست. حیف است آبرویی که در پس سکوت بیست ساله اش بر خود خریده را فدای توهمی کند که محصولی ها و قاعدان اعظمشان هیچگاه مجال تحققش را نخواهند داد

در آخر آنکه، بنده اصولا مضار شرکت در این انتخابات را همچون دوره های گذشته بر منافعش برتر می دانم و همچنان کمافی السابق، بر این نظرم که هر رای قبل از آنکه انتخاب یک شخص و تفکر باشد، تایید نظام حاکم است و این اصلا به صلاح کشور نیست. اما اگر دوستانی که از بد حادثه چشمشان به نوشته های بنده خورد قصدمشارکت داشتند، پیشنهاد می کنم به جای انتخاب لمپن سیه سبقه ای چون مهدی کروبی به مهندس موسوی رای دهند که هم اراده ای صادقانه دارد، هم سبقه ای تهی از شبهه و هم زاویه سیاسی جسورانه و مشخصی با رهبری نظام.

خلاصه آنکه میرحسین باید مشخص کند، انتخاباتی که با نامزدی او برگزار می شود، طبق معمول ایام ماضی، صرفا انتخابی بین دو گزینه بد و بدتر است یا؟

دیپلماسی لاک پشتی، پیاده روی به مقصد ترکستان

shokouheiran — Mon, 06 Apr 2009 14:46:58 GMT

دیپلماسی لاک پشتی، پیاده روی به مقصد ترکستان

محمدرضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

پیام نوروزی باراک اوباما رئیس جمهور جدید ایالات متحده که به شکلی بی سابقه نه همانند اسلافش صرفا خطاب به جامعه ایرانیان بل اینبار دولتمردان جمهوری اسلامی را هم مخاطب قرار داده بود، اگر چه در روزهای نخستین آغاز سال نو از سوی عدیدی از تحلیلگران سیاسی به عنوان ضربه ای محکم و موثر وارد آمده بر یخ رابطه دوکشور که طی سی سال اخیر هر روز بر چسبندگی و فشردگی ملکولی اش افزوده می شد، قلمداد شد اما هیچگاه نتوانست قطع یقینی در ذهن کارشناسان و خبرگان به وجود آورد مبنی بر اینکه می توان به موفقیت رویکرد دیپلماتیک ابتکاری پرزدنت اوباما در قبال جمهوری اسلامی اقلا در کوتاه مدت امید داشت.

در حقیقت با نگاهی شماتیک به کلیت مسائل تضاد بر انگیز ما بین جمهوری اسلامی از یک سو و جهان غرب بویژه ایالات متحده از سوی دیگر که از آن جمله می توان اشاره کرد به برنامه چالش برانگیز هسته ای جمهوری اسلامی، سنگ اندازی دیرپای سیستم حکومتی ایرانی در روند صلح اعراب و اسرائیل و حمایت تام رژیم مذهبی حاکم بر ایران از گروه های شناسنامه دار تروریستی در لبنان و فلسطین و ......... و صد البته مسئله نقض سیستماتیک حقوق بشر که بلاخص در این چند ساله اخیر نما و نمودی خطرناک تر یافته، در کنار عواقب مشخص تشکیل یک دولت راستگرا در اسرائیل و توجه به این نکته مهم که برنامه هسته ای جمهوری اسلامی از نظر اسرائیلیها، یک تهدید واقعی محسوب می شود، می توان از هم اکنون به بیهودگی و بی حاصلی شکلی و ماهیتی رویکرد دیپلماتیکی که کاخ سفید در قبال رژیم تهران برگزیده، با قاطعیت، اشاره کرد و در تصدیق این گمانه که شیوه دیپلماسی کنونی آمریکا صرفا اتلاف وقت به نفع مجانین قدرت یافته در تهران و تل آویو است، ساعتها و روزها سخن گفت و هشدار داد و شاید همان فقان بر آورد که این ره را مقصدی جز ترکستانی خونین نیست.

بی حاصلی شکلی از آن نظر که رسامان خط جدید دیپلماتیک ایالات متحده در قبال جمهوری اسلامی گویی مولفه زمان و وجود دولت جدید به غایت افراطی در اسرائیل را مد نظر قرار نداده اند و توجهی به اراده و اشتهای شگرف راست های تازه به قدرت رسیده اسرائیلی در برافروختن آتش یک نزاع منطقه ای کابوس وار نداشته اند.

و اما نقص ماهیتی، از آن جهت که مسیری که دوستان شاغل در دستگاه دیپلماسی جدید ایالات متحده در حال پیمایشش هستند بارها و بارها از سوی اسلافشان در دولت های پیشین ایالات آزمایش شده است و تنها نتیجه مشخصش بی نتیجه ماندن بوده است.

تورق اوراق ماضی و مطالعه تبارشناسانه چالش فی مابین غرب و جمهوری اسلامی پیرامون برنامه حساسیت برانگیز هسته ای رژیم تهران، از جمله مرور پیامدهای صدور چندین قطع نامه از سوی شورای امنیت که جز ناکارآمدی و شکست مطلق دیپلماتیک، سرمنزلی نجسته است، همگی مبین و مصدق این تجربه گرانبهاست که در مواجهه با نظام های چون نظام جمهوری اسلامی اگر قرار است از جاده دیپلماسی نه به آرمانشهر بل صرفا به مقصدی که نتیجه ای مثبت را فراهم نماید، برسیم، باید، تاکید می کنم باید فشارهای همه جانبه را در حد اعلایش به موازات پیشبرد سیاست مذاکره بر جمهوری اسلامی وارد آورد.

به نظر می آید استراتژیستهای مامور در دولت جدید ایالات متحده هنوز به خوبی این حقیقت مهم را درک نکرده اند که رویارویی با جمهوری اسلامی مواجهه با یک دیکتاتوری مدرن و متعارف نیست. اکنون بیش از پیش می توان بر این واقعیت با جدیت تمام تاکید ورزید که برخلاف نظر اندک خوشبینانی که از بد حادثه اکنون نقش تصمیم ساز سیاست خارجی ایالات متحده را در اختیار دارند، جمهوری اسلامی فاقد هرگونه ظرفیت سازش پذیری با غرب است. ما با یک سیستم ایدئولوژیک تمام عیار طرف هستیم که سودایش تسخیر افق های دور است نه یک دیکتاتوری مستعد قبول قواعد تکنوکراسی نظیر سوریه که بتوان امیدی به بهبودی از راه مصالحه با آن داشت.

دولتمردان آمریکایی باید بدانند پویش چنین مسیری می تواند بار سنگین اتهامات نظیر بی مسئولیتی را در آینده نزدیک متوجه آنها نماید.

از سوی دیگر اکنون دولتهای غربی بویزه دولت ایالات متحده مسئولیت اخلاقی دارد تا جبهه دیگری را به موازات جبهه پیگیری برنامه تنش زای هسته ای تهران در مقابل جمهوری اسلامی باز کند وآن قطعا پیرامون مسئله نقض مکرر و فاجعه بار حقوق بشر در ایران است. گویی آقایان در کاخ سفید از جمله پرزدنت اوباما از یاد برده اند وعده هایی را که در سرتاسر کمپین ها و اردوهای انتخاباتی بر آن تاکید کرده اند.

آنچه مشخص است اینکه روند فعلی که تحت عنوان دیپلماسی تعاملی از سوی ایالات متحده در پیش گرفته شده، فقط زمان را به سود تندروها یی که برای شروع یک آتش بازی تمام عیار لحظه شماری می کنند، می کشد. البته مقصود من این نیست که فرضا میانه روها در اسرائیل میل و رقبت و اراده ای به بکارگیری گزینه نظامی علیه جمهوری اسلامی ندارند، بلکه بر این نظر تاکید می ورزم، که اگر چه این تمایل در همه احزاب و گروه های سیاسی فعال و ذی نفوذ اسرائیل موجود است اما بی تردید عقلایی نظیر خانم لیونی و .......... آستانه صبر بیشتری دارند و ماشه را مانند احمق هایی که فقط درصدد تیردر کردن هستند نمی کشند.

با توجه به روی کار آمدن افرادی نظیر نتانیاهو و لیبرمن و توجه به این نکته که در پس ابقاء ایهود باراک در پست وزارت دفاع که به قیمت چشم پوشی آقای نتانیاهو از زعامت یار دیرینش ژنرال موشه یعالون بر این نهاد مهم دولت است، رموزی وجود دارد که یقینا به برخورد احتمالی با جمهوری اسلامی ربط پیدا می کند.

دروس گذشته اثبات کرده تنها راه حل منطقی و عملی برای جلوگیری از یک فاجعه گسترده، صرفا تعمیق بیشینه فشار بر جمهوری اسلامیست که از آن نمونه می توان تهدید به بایکوت همه جانبه سیاسی و همچنین تحمیل سخت ترین و کمر شکن ترین نوع تحریم های اقتصادی که بطور مشخص منع صدور بنزین به ایران را شامل شود را عنوان نمود و به جد مد نظر و سرفصل عمل قرار داد. کافیست کمی به عقب نگاه کنیم. این چنین سیاست کژدار و مریضی حالا با کمی قلت و حدت در دولت آقای بوش هم نمود و ظهور یافت اما نتیجه ای در بر نداشت.

شخصا ، اگر خدای ناکرده در پس اعمال سیاست های اشتباه دول مسئول و همچنین بی عملی برخی فسیل شده های واجد نام اپوزسیون قرار بر مقرر شدن تقدیری شوم چون تهاجم نظامی به سرزمینمان، ایران عزیز باشد، ترجیح می دهم این تهاجم از سوی دول متحد از جمله ایالات متحده کلید خورده و به پایان بینجامد نه به وسیله مشتی روان پریش اسرائیلی چون نتانیاهوها و لیبرمن ها.

دولت آمریکا، اتحادیه اروپا و البته دول منطقه باید بدانند هرگونه حمله ای از سوی اسرائیل به خاک ایران فارغ از اینکه کدام طرف بازنده یا برنده خواهد بود، توازن سیاسی و نظامی را در منطقه بشدت دستخوش تغییرات ناخوشایند می نماید.

در این میان مجددا می باید از بی عملی نا امید کننده آنها که نام اپوزسیون با سابقه ایرانی را بر خود یدک می کشند هم سخن گفت. دوستان در احزاب و گروه های مخالف هر چند به خوبی درک کرده اند چه خطری بر فراز آسمان ایران زمین می چرخد و می چرخد، اما به شکل تاسف آوری همچون تماشاگران هیجان زده یک مسابقه بوکس منتظر فرا رسیدن راند آخر نشسته اند و تنقلات مفرح معده مصرف می فرمایند، غافل از اینکه شاید همه راندهای این چالش را بتوان به مسابه بوکس تشبیه کرد اما راند آخر؟

در هر روی این نوع دیپلماسی که خوشبینان در دستگاه سیاست خارجی پرزدنت اوباما طراحی کرده اند بیش از آنکه شایستگی اتلاق صفت کارآمد را داشته باشد، واجد استفاده از عبارت دیپلماسی لاک پشتی است. لاک پشتی که معالا از زمان عقب می افتد یا شاید هم خواهد افتاد.

نوروزتان پیروز

shokouheiran — Fri, 20 Mar 2009 14:39:54 GMT

نوروزتان پیروز

نوروزت مبارک فرزانه ام

در این دوری و عزلت از موطن و دیار، همانجا که هستن ها و بودن های خویش را در کنار عزیزانم سپری می کردم، سخت است نوروز را مانند گذشته شادمانه بگذرانم. اما لحظه تحویل سال، حس غریبی و شیرینی، این دلتنگی و سنگینی را مبدل به امیدواری توام با لبخندی بر لب نمود.
لحظه تحویل سال، همان لحظه که دعای نوستالوژیک یا مقلب القلوب والابصار خوانده شد، نفسهای فرزانه ام را و همه عزیزان را حس کردم، انگار در کنارم بودند و غربت و فراق جایش را به نزدیکی و هم آغوشی لحظه هایم با آنان داد. گرچه شاید این یک حس متعارف در میان همه آنهاغ که دلی سپرده اند و عشقی در سر دارند،با شد، اما من فکر می کنم، این فقط یک حس شخصی نیست بلکه یک احساس قطعی ملی و اجتماعی استف که در میان قاطبه هموطنان وجود دارد. در حقیقت پیوند دهنده است و وصل کننده.
آری، گذر ایام تاریخ، یک حقیقت عینی و لایتغیر را نه فقط پیرامون نوروز بل درباره همه آداب و سنن اصیل و جاودانه مثبوته در زیست ما ایرانیان بیش از پیش روشن ساخته و آن اینکه مصاعب و دردهای اجتماعی و بازخوردهای منفی اش از جمله انقلاب نفرین شده بهمن 57، هر درد و رنجی را که بر دوش نحیف ایرانیان تحمیل نمود، یک حسن معظم و بزرگ در بر داشت و آن اینکه جامعه ایرانی در پس انبار آلام و اشکها و تلخندهای سی ساله ماضی، به ارزش و اعتبار و جایگاه والا و نماد هویتی که سنن پیوند دهنده همیشه پایدار ایرانیان چون نوروز و چهارشنبه سوری و مهرگان و .............. داشته و دارد، پی برد و برای همیشه سودا و توهم آن هیچکسانی را که مقصود و آرزویی جز بر کندن و ریشه کن نمودن نمادها و سمبل های هویت و تاریخ ایرانی را نداشتند، نقش بر آب ساخت.
به هر روی این نوروز باستانی، این حلقه همبستگی ملی ما ایرانیان را به تک تک اهالی وطن، و همچنین خانوداه ام، علی الخصوص همسر از جان عزیزترم، فرزانه، تبریک می گویم و فریاد بر می آورم، که فرزانه من لحظه لحظه همیشه هایم با تو بودم و هستم و خواهم ماند

فراموشی اصل، دعوا بر سر فرع

shokouheiran — Sat, 14 Mar 2009 12:09:13 GMT

فراموشی اصل، دعوا بر سر فرع

اصلاح طلبی همچنان مهجور و مظلوم

محمدرضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

صحبتهای اخیر زهرا اشراقی همسر محمدرضا خاتمی پیرامون عدم علاقه گروه های شاخص اصلاح طلب چون جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب و بالنسبه مجمع روحانیون مبارز به نامزدی مهندس موسوی در انتخابات پیش رو، بیش از آنکه صرفا مبین اختلاف نظر در بدنه جبهه اصلاح طلبان باشد، نشان از عدم اعتقاد و التزام تئوریک و عملی به راهیست که از خرداد هفتاد و شش قرار بر پیمودنش بوده و صد البته همچنان در حد یک قرار خشک و خالی باقی مانده است. واژه احزاب را یکار نمی برم چراکه حزب و تحزب اصول و نظم و نسق خاص خود را دارد و منطقا در این آشفته بازاری که اصلاح طلبان از فردای دوم خرداد برای خویش بنا کردند، همه چیز می توان دید جز خاصیتی که جسارت اتلاق و بکار گیری واژگانی از جنس تحزب و کار تشکیلاتی را به سخنوران و راقمان سخن از نوع مستقلش بدهد.
غریب به 12 سال از تضادها و تعارضات مستتر داخلی اصلاح طلبان به بهانه زدن راستگراهای نظام، ملغمه ای ساختند به نام اصلاحات بی آنکه تعاریف علمی و متعارف رفورمیزم و اقتضائاتش را درک کنند و بر سرش اجماعی حاصل نمایند و از پس این اجماع مانیفستی پدید آید و در پی اش سر شاخه ها و شاخه های مفهوما رفورمیستهای عملگرا بیرون آید و همینان آستین بالا زنند و در آن نخست عمل، خط قرمزشان نه این مقام و آن ملاحظه بلکه نیل به اهداف تدوین شده در رویکرد و مانیفست باشد.
قائدتا برآیند و شماتیک و ماهیت و فهوایش همین آش بی نمکیست که ملاحظه می کنیم. پس از گذشت 12 سال همچنان اصول پذیرفته شده رفورمیسم را فدای اسمها و رسمها می کنند و بیش از آنکه معتقد و عالم و ملتزم و عامل به اصلاحاتی که مدعی اش هستند باشند، دلتنگ دوری از مناصب ماضی و میز و صندلی هایی هستند که نه پیش ونه پس از اینها و آنها بی وفا بوده اند مانده اند در آینده نیز بی رحمانه صاحبان موقتشان را به اصطلاح مصطلح در میان عوام الناس دک خواهند کرد.
روزی سخن از آمدن خاتمی است. گروهی خاتمی را که وامدار هشت سال شکست اندر شکست است کعبه آمال خویش تصور نموده از خاتمی فرشته ای بی نقص ساختند و منتقدان کارنامه پر اشکالش را آماج همان کیفیت برخوردها نمودند که محافظه کاران نظام روزگاری با ما و ایشان کردند.
روزی دگر کروبی همان شیخ آلوده دامانی که سر تا پای وجودش را فساد و بی اخلاقی و لودگی فراگرفته خویشتن منقص را شیخ المشایخ اصلاحات می نامد و در تب دیر و دور ریاست بر دستگاه اجرایی آنچنان می سوزد که اسم ننگینش را با سرعت شگرفی به صفحه اول کیهان می رساند و در کنار رفقای پنهانی در ساختمان کیهان هر آنچه لایق خود و یک دو جین چون شبیه خود است نثار نهضت آزادی و ....... می نماید و خط قرمزش را ولایت وقیحه فقیه می داند.
روزی دگر مهندس موسوی پس از دیرسالی روزه سکوت و عزلت گزینی شکسته و انصافا با نگاه منطقی تر و مدون تر از باقی مدعیان، وارد وادی می شود، اما حیف و صد حیف، همان ها که مدعای پشتیبانی از اصلاحات را دارند، چنان بر ایشان خنجر می کشند و در این راه آنگونه چندی از شبه ژورنالیست هایشان را به ورطه قلمفرسایی و شاید هم قلم به مزدی علیه موسوی وارد می کنند تو گویی در این سه دهه هر چه بر این غریب وطن آمده زیر سر موسوی هاست و دیگرانی که بر خلاف او نه تنها دیرگاهی روزه سکوت اختیار ننموده بل همه گاه دهان به حرافی و زبان بازی سیاسی سپرده اند معاف و مبرا از هر گونه نقد و ابهام و گزندی هستند.
آنچه در این میان اساسا هیچ توجهی را نه طی آن 8 سال کذایی ونه در این برهه از زمان مشغول خویش نساخته، اعتقاد و ایمان به چارچوبها و مانیفست های نداشته و ننوشته ایست که علی الاصول می باید از مدتها پیش مبنای حرکت های اصلاح طلبانه می بود.
نه در آن هشت سالی که در قدرت حضور داشتند، نه در حال حاضرهیچگاه خود را متعهد و موظف به ترسیم و تنظیم اصول اصلاح طلبی، متدها و مکانیزم های مطلوب و منتهی به هدف رفورمیسمی که در بوق و کرنایش می کردند، ندانسته اند و همچنان تابع نعل بالنعل همانند ایام ماضی آن مسیر غلط را اتفاقا با سرعت افزونتری که معالا رو به سوی دره عمیق شکست ابدی اصلاح طلبی دارد می پیمایند و در این پویش اشتباه بسیارانشان قطع یقین درون منافق و سازشکارشان را و عیان و نمایان خواهند ساخت.
من متمایز از بسیار کسانی که از مدتها پیش اصلاحات را در چارچوب نظام ناممکن قلمداد می کردند، امید زیادی به موفقیت رفورمیسم داشتم ، اما شوربختانه این امید چندیست به کلی از میان رفته و از نظرم تنها راه، دل سپردن به یک معجزه درونی است و در غیر اینصورت اجبارا دیده گشودن بر دخالت بیرونی و سرنگونی نه چندان کم هزینه این نظام سر تا پا جنون است و بدیهیست همانگونه و به همان مقیاس و سیاق که محافظه کاران و اصول گرایان بی اصول سیه سبقه و در صدرشان حجت الاسلام علی خامنه ای سهامدار تبارز فاجعه محتمل بر میهن عزیزمان هستند،همه آن به اصطلاح اصلاح طلبانی که یا مومن به راه نبوده اند یا ایمان بی علم و عمل را سر فصل پویش اصلاح گرایانه شان قرار داده اند، هم دقیقا به همان اندازه شریک و صاحب سهام فاجعه خواهند بود.
آری ، دعوا بر سر خاتمی یا موسوی یا ........ مجادله بر سر فرع است و یقینا به فراموشی سپردن اصل. دریقا از اندکی درک.

مسیح جان تو دروغ می گویی

shokouheiran — Sat, 14 Mar 2009 12:07:53 GMT

مسیح جان تو دروغ می گویی

محمدرضا شکوهی فرد

mrshokouhifard@gmail.com

جناب میر حسین نقاش بمان تازه ترین نقشی است که مسیح علی نژاد بر بوم دل نگاری گاه و بیگاهش زده است. عنوان این نوشته مسیح اگر چه در نگاه نخست یحتمل دل ها بدست می آورد و جگرها آتش می زند اما این بنده را از آنجا که چندیست به فقدان صداقت در وجود علی نژاد ها و یک دوجین امثالش پی برده ام خوراکیست تا از پی اش نقد خویش را بر اینگونه رفتارهای منافقانه وارد آورم، که البته با خود عهد کرده ام یک بار برای همیشه اینکار را انجام دهم. دلیلش البته این است که کینه و عداوت نه شخصی بلکه فکری با این شیوه منحرفانه که مانند سمی در بدنه ژورنالیسم متعهد و مستقل نفوذ کرده دارم و اندکیست که این داشتن فزونی یافته. شیوه ای که اساتید معاصرش را می توان در تیم شهروند امروز از هستی ساقط شده و شهید زنده ای چون اعتماد ملی دید و شناخت.

قطعا مخاطبان می دانند و آگاهند که این بنده حقیر سراپا تقصیر نه انسی با مهندس موسوی دارم و نه مهری به سید خندان و نه کلا الفتی با نظام سرتاپا آلوده جمهوری اسلامی بل کون فیکون شدنش آرزوییست که سالیانی دراز بر دل بنده و بسیارانی چون من مانده و همچنان امیدوار به تحققش اجبارا دور از موطن ودیار به سختی و با درد نفس می کشیم. بنابراین ملتمسانه استدعا دارم مخاطب محترم پس از خواندن این نوشتار اینجانب را متهم به حمایت و هواخواهی از شخص خاصی نفرماید. اساسا هدف این کوته نوشت تذکر یک نکته ظریف و یاد آوری یک واقعیت است به علی نژاد و علی نژادها

نکته آنکه سرکار خانم علی نژاد، یقین داشته باشید دوران کودن انگاری مخاطب بسی سال است که سپری شده اکنون دیگر نمی توانید با متدهای کلاسیک منفعت طلبانه ای که مدام بر سر سفید می زند تا خاکستری روشن تر شود، مخاطبان انبوه مطالب خود را استحمار نمایید.

واقعیت مذکور:ایشان در نوشته بلندشان، از سطر نخستین در جایگاه نه یک نقاد و پرسشگر منصف بلکه یک قاضی نه چندان بی طرف نشسته و ظاهرا، دقت کنید، ظاهرا به بهانه سکوت چند ساله مهندس موسوی با چکش عدالت مملو از کم دانشی شان، بر فرق میرحسین می کوبد.

خانم علی نژاد، از این پس بهتر است سعی کنند، طول و عرض نوشته هاشان را کمی کوتاه تر نمایند و حرفی را که براحتی می توان اول متن زد را طی بیست الی سی سطر به دنبال خویش نکشانند. به هر حال واژه هم توانی دارد.

ایشان در همان سطور نخستین جمله ای دارد، که میدان مانور مبارکیست برای مچگیرانی چون اینجانب

عین جمله ایشان: این در حالیست که برای نقد خاتمی و کروبی و حتی احمدی‌نژاد حداقل حسن‌اش این است که ما و مردم در تمام این سالها با ادبیات خودمان نقدشان کرده ایم.

واقعیت: با عرض پوزش از سرکار خانم علی نژاد مایلم بدانم ایشان چه وقت و در چه روزنامه، هفته نامه، ماه نامه، سالنامه و وب نامه و ........ قلم به نقد شیخ الشیوخ مهدی کروبی سپرده اند که در جمله مربوطه نام کروبی را هم جزو لیست اهداف منتقدانه خویش درج نموده اند. دعوای من و برخی دیگر با شما سرکار خانم علی نژاد همینجاست. بگذارید رک بگویم، باور کنید این نظر بنده تهی از هرگونه غرض ورزی و بی صداقتی است. راستش اینست، واقعیت قصه اینست که شما دروغ می گویید. خیلی فجیع هم دروغ می گویید. راستگوییتان و حق طلبیتان منحصر می شود در پینگ پنگ بازی با حسین شریعت نداری و و لاریجانی ها چندین چون آنها. چرا از جناب کروبی که از قضا شما و همکارانتان در اعتماد ملی، البته برخی از همکارانتان، ارادت خاصی به ایشان دارید، نمی پرسید در آن سالهایی که به قول شما مهندس موسوی کنج عزلت گزیده بود و از تعهدات ملی خویش کناره گرفته بود، ایشان، آری مهدی کروبی را می گویم، در حال انجام چه غلطی بوده اند. گرچه می دانم که می دانید و خوب هم می دانید ولی محض یادآوری برایتان می گویم. آنزمان که مهندس موسوی تنها رفقایش قلم مویش بوده و تنهائش و صداقتش و درد پنهانش، شیخ خوش خواب تراژدی نامه ما و غزلواره های شما در حال سر و سامان دادن به چپاول هایشان در بنیاد شهید و .............. چه بگویم. در مورد کروبی آنچه باید دانسته شود برهمه مکشوف است و خدا را شکر ملتی که شما برخیشان را مخاطب نوشته هاتان یافته اید، بر خلاف آن مهملاتی که در تصورخود گنجانده اید، احمق نیستند و معالا هم نخواهند بود. تردید نداشته باشید همه می دانند. دیگر بدیهیات فضاحت های دیر و دور کروبی و کروبی ها بر همه روشن است ، و هنر نیست اگر بنده دوباره گویی شان نمایم.

اگر بازار حمله به مهندس موسوی داغ است، اگر هر سوی بازار کسی از این داغی، نان برشته ای نصیب گلوی حرام خوارش می کند، لطفا سوء استفاده نکنید. بدانید تمامی اشکالاتی که به سبقه و سویه ماضی مهندس موسوی وارد کردید درست است، فقط و تنها فقط اگر ناقد محترم، هر که باشد، من، شما و ............. یکطرفه به قاضی نرود، که البته این تخصص شماست.

در آخر اینکه رسامان این خط باطل و آلوده به تزویر که اندک زمانیست شما در پی اش گام بر می دارید، از جمله همکارانتان قوچانی و منتجبی روزی مغضوب عدالت تاریخ خواهند شد. امید است شما گرفتار این دادگاه محق و معدلت پرور و البته بی رحم نشوید.

آمین